WEBVTT 1 00:00:00.001 --> 00:00:14.441 ‫به یاد ابراهیم منصفی (رامی) ۱۳۷۶–۱۳۲۴ ‫شاعر، خنیاگر، نویسنده و بازیگر هرمزگانی 2 00:00:14.851 --> 00:00:20.952 « ارائه شده توسط رسانه بزرگ سینمافریک » 3 00:00:21.369 --> 00:00:28.371 ‫برای درک بهتر گذر زمان، تاریخ‌ها از میلادی به شمسی تبدیل شده‌اند. 4 00:00:31.386 --> 00:00:36.892 ‫با بازی مارتینا گیدک 5 00:00:43.040 --> 00:00:50.586 ‫دیوار 6 00:00:51.852 --> 00:00:57.511 ‫فیلمی از یولیان رومن پولسلر 7 00:00:58.558 --> 00:01:04.172 ‫براساس رمانی با همین نام از مارلن هاوس‌هوفر 8 00:01:06.212 --> 00:01:12.142 ‫امروز، ۱۵ آبان، ‫نگارش گزارشم را آغاز می‌کنم. 9 00:01:13.593 --> 00:01:17.668 ‫تا آنجایی که می‌توانم همه چیز را ‫دقیق خواهم نوشت. 10 00:01:19.038 --> 00:01:23.312 ‫هر چند حتی نمی‌دانم که حقیقتاً ‫امروز ۱۵ آبان است یا نه. 11 00:01:23.713 --> 00:01:28.990 ‫در طول زمستان سال قبل، ‫حساب چند روز از دستم در رفت. 12 00:01:29.525 --> 00:01:32.797 ‫حتی نمی‌توانم روزهای هفته را ‫از هم تشخیص دهم. 13 00:01:33.232 --> 00:01:36.472 ‫نه این که فکر کنم این چندان مهم باشد. 14 00:01:37.608 --> 00:01:41.415 ‫ناگزیرم که به چند یادداشت‌ کوتاه ‫متکی باشم و استناد کنم. 15 00:01:41.448 --> 00:01:45.724 ‫کوتاه از این رو که هرگز ‫تصور نمی‌کردم این گزارش را بنویسم. 16 00:01:45.757 --> 00:01:52.036 ‫متأسفانه خیلی از چیزهایی که به یاد می‌آورم، ‫با تجربیات واقعیم تفاوت خواهند داشت. 17 00:01:52.605 --> 00:01:56.178 ‫احتمالاً تمام گزارش‌ها از این مسئله رنج می‌برند. 18 00:01:56.579 --> 00:01:59.819 ‫من برای لذت نویسندگی، نمی‌نویسم. 19 00:01:59.852 --> 00:02:03.549 ‫اتفاقات زیادی برایم افتاده که ‫اگر خواهان از کف دادن عقلم نیستم، 20 00:02:03.575 --> 00:02:06.581 ‫باید بر روی کاغذ بیاورمشان. 21 00:02:06.833 --> 00:02:11.175 ‫هیچ کسی اینجا نیست که ‫به فکرم و مراقبم باشد. 22 00:02:11.475 --> 00:02:13.747 ‫من تک و تنهایم... 23 00:02:13.780 --> 00:02:18.757 ‫و باید بکوشم تا از ماه‌های ‫تاریک و بلند زمستان گذر کنم. 24 00:02:19.725 --> 00:02:21.829 ‫این وظیفه را بر عهده گرفته‌ام... 25 00:02:21.863 --> 00:02:27.474 ‫تا مرا از چشم دوختن در گرگ‌و‌میش صبح ‫و ترسان بودن، دور نگاه دارد. 26 00:02:28.376 --> 00:02:30.446 ‫چرا که ترسانم. 27 00:02:30.480 --> 00:02:33.219 ‫ترس از هر سمت و سویی مرا می‌لرزاند... 28 00:02:33.252 --> 00:02:37.595 ‫و نمی‌خواهم آنقدر صبر کنم تا ‫به جانم نفوذ کند و بر من چیره شود. 29 00:02:37.628 --> 00:02:40.266 ‫آنقدر خواهم نوشت تا تاریکی و شب فرارسد، 30 00:02:40.300 --> 00:02:44.474 ‫و این کار جدید و ناآشنا ‫باید ذهنم را خسته و کوفته کند، 31 00:02:44.509 --> 00:02:47.214 ‫خالی و خواب‌آلود. 32 00:02:47.247 --> 00:02:52.490 ‫ترس من از سر زدن سپیده نیست، ‫تنها از پسین‌های بلند و غم‌افزاست. 33 00:02:53.990 --> 00:03:01.990 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 34 00:03:50.574 --> 00:03:56.586 ‫من بر پشت تقویم‌های قدیمی و ‫کاغذهای تجاری رنگ و رو رفته می‌نویسم. 35 00:03:56.619 --> 00:03:59.090 ‫کاغذها متعلق به هوگو روتلینگرند، 36 00:03:59.123 --> 00:04:02.665 ‫گردآورنده‌ای ماهر و یک مالیخولیایی. 37 00:04:02.698 --> 00:04:05.937 ‫در حقیقت، این گزارش باید ‫با هوگو آغاز شود. 38 00:04:05.971 --> 00:04:09.411 ‫اگر به خاطر حس گردآوری و ‫مالیخولیایی بودن او نبود، 39 00:04:09.444 --> 00:04:11.716 ‫من امروز اینجا ننشسته بودم. 40 00:04:11.749 --> 00:04:14.822 ‫احتمالاً حتی زنده هم نبودم. 41 00:04:32.472 --> 00:04:36.208 ‫خواهرها و برادرها، ‫آزادی و عشق بهم بدین 42 00:04:36.542 --> 00:04:40.556 ‫آزادی یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت 43 00:04:40.690 --> 00:04:44.481 ‫لطفاً بهم آزادی بدین، ‫آزادی و عشق 44 00:04:44.613 --> 00:04:48.363 ‫چرا آزادی داری، [نامفهوم] 45 00:05:03.042 --> 00:05:05.188 ‫آزادی 46 00:05:05.253 --> 00:05:08.685 ‫[نامفهوم] یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت 47 00:05:50.614 --> 00:05:53.980 ‫ساعت ۳ بعد از ظهر بود که ‫به کلبه‌ شکاری رسیدیم. 48 00:05:55.255 --> 00:05:59.632 ‫پس از ته‌بندی، هنگامی که ‫هوگو کم‌کَمَک به چرت زدن می‌افتاد، 49 00:05:59.665 --> 00:06:03.673 ‫لوییز پیشنهاد کرد که دوباره ‫با هم به روستا برگردند. 50 00:06:08.195 --> 00:06:10.313 ‫بیا دیگه! 51 00:06:14.572 --> 00:06:18.569 ‫زیاد نمی‌مونیم. ‫صبح زود بلند میشیم، میریم شکار. 52 00:06:18.740 --> 00:06:21.828 ‫اگه خواستی بیای پیشمون، ‫سوییچ رو فرمونه. 53 00:06:21.854 --> 00:06:24.287 ‫- بیا دیگه! ‫- باشه. 54 00:06:26.490 --> 00:06:29.608 ‫لوکس کجاست؟ لوکس؟ 55 00:06:29.741 --> 00:06:31.178 ‫می‌تونه همینجا بمونه! 56 00:06:32.190 --> 00:06:34.795 ‫سگ خنگ هیچ وقت حرف گوش نمیده! 57 00:06:38.660 --> 00:06:39.719 ‫لوکس؟ 58 00:06:41.068 --> 00:06:42.682 ‫لوکس، بیا! 59 00:06:46.752 --> 00:06:50.169 ‫آفرین، دنبالمون بیا! 60 00:06:51.480 --> 00:06:52.527 ‫بیا! 61 00:06:53.037 --> 00:06:54.110 ‫بیا لوکس! 62 00:06:54.185 --> 00:06:56.686 ‫پشت سرمون بیا! ‫بیا، بیا لوکس! 63 00:06:56.712 --> 00:06:57.931 ‫زیاد سخت نگیر. 64 00:06:57.957 --> 00:07:03.048 ‫لوکس، یا باهامون میای یا همین‌جا می‌مونی، ‫برو بمون، برگرد خونه! برگرد! 65 00:07:03.416 --> 00:07:04.332 ‫برو! 66 00:07:05.190 --> 00:07:06.159 ‫برو! 67 00:08:20.400 --> 00:08:28.195 ‫[صدای آنگ سان سو چی، فعال سیاسی برنده جایزه صلح نوبل که ‫در سال ۲۰۱۰ پس از ۱۵ سال، حصر خانگی‌اش شکسته شد.] 68 00:09:17.359 --> 00:09:20.132 ‫در ساعت ۹ تصمیم گرفتم به رخت‌خواب بروم. 69 00:09:20.165 --> 00:09:24.440 ‫در را قفل کردم و کلید را ‫با خودم به اتاق بردم. 70 00:10:49.798 --> 00:10:52.640 ‫لوکس، چه خبره؟ 71 00:11:35.936 --> 00:11:38.876 ‫حتماً در روستا مانده بودند. 72 00:11:38.909 --> 00:11:41.281 ‫خیلی تعجب کرده بودم. 73 00:11:41.314 --> 00:11:44.322 ‫هوگو طاقت تخت‌خواب‌های کوتاه ‫مهمانخانه را نداشت... 74 00:11:44.348 --> 00:11:46.825 ‫و آنقدر بی‌ملاحظه نبود که... 75 00:11:46.858 --> 00:11:49.764 ‫تمام شب مرا در کلبه ‫تک و تنها بگذارد. 76 00:11:51.568 --> 00:11:55.309 ‫همراه لوکس راه روستا را در پیش گرفتم. 77 00:11:59.584 --> 00:12:02.824 ‫نمی‌توانستم سر در بیاورم چه اتفاقی افتاده. 78 00:12:03.292 --> 00:12:07.146 ‫از بس در فکر و نگران خانواده روتلینگر بودم... 79 00:12:07.172 --> 00:12:11.376 ‫که به زحمت متوجه سرما و ‫رطوبت هوا در تنگه شدم. 80 00:12:12.174 --> 00:12:15.180 ‫ممکن بود هوگو سکته قلبی کرده باشد. 81 00:12:15.583 --> 00:12:17.987 ‫چون هوگو آدمی مالیخولیایی بود، 82 00:12:18.020 --> 00:12:21.595 ‫دیگر دست از جدی گرفتن ‫وضعیتش کشیده بودیم. 83 00:12:22.630 --> 00:12:26.437 ‫قدم‌هایم را سرعت بخشیدم ‫و لوکس را جلوتر فرستادم. 84 00:12:27.005 --> 00:12:30.284 ‫به فکر این نیفتاده بودم که ‫کفش‌های کوهنوردیم را بپوشم... 85 00:12:30.310 --> 00:12:34.376 ‫و داشتم پشت سر لوکس، ‫روی سنگ‌های نوک‌تیز، مضحکانه تلوتلو می‌خوردم. 86 00:13:06.423 --> 00:13:08.381 ‫لوکس؟ لوکس؟ 87 00:13:09.860 --> 00:13:11.187 ‫لوکس؟ 88 00:13:12.161 --> 00:13:13.602 ‫چی شده لوکس؟ 89 00:13:14.609 --> 00:13:16.123 ‫چی شده؟ 90 00:13:17.949 --> 00:13:20.101 ‫خودتو زخمی کردی؟ 91 00:13:24.237 --> 00:13:26.756 ‫زبونتو گاز گرفتی؟ 92 00:13:34.186 --> 00:13:35.759 ‫بیا لوکس! 93 00:13:36.731 --> 00:13:38.370 ‫بیا! 94 00:13:40.606 --> 00:13:42.606 ‫لوکس، چی شده؟ 95 00:13:44.450 --> 00:13:46.409 ‫بیا! 96 00:14:28.314 --> 00:14:32.470 ‫سپس، صدای تپنده‌ای را شنیدم ‫و نگاهی به اطراف انداختم... 97 00:14:32.496 --> 00:14:37.900 ‫تا این که پی بردم، این تپش قلب ‫خودم است که در گوش‌هایم غره راه انداخته. 98 00:14:40.038 --> 00:14:44.814 ‫قلبم، پیش از آن که حتی متوجه شوم ‫به ترس و وحشت افتاده بود. 99 00:14:46.818 --> 00:14:49.624 ‫با تردید، دوباره امتحان کردم... 100 00:14:50.058 --> 00:14:55.368 ‫و باز دستم روی چیزی شبیه ‫شیشه پنجره قرار گرفت. 101 00:15:31.185 --> 00:15:37.517 ‫ناگهان متوجه شدم که چه چیزی ناخودآگاه، ‫تمام این مدت مرا دل‌نگران کرده. 102 00:15:37.642 --> 00:15:40.458 ‫این که جاده تماماً متروکه بود. 103 00:15:40.491 --> 00:15:44.834 ‫باید کسی سال‌ها پیش، ‫این خبر را در بوق و کرنا کرده باشد... 104 00:15:45.168 --> 00:15:47.429 ‫و طبیعی و بدیهی بود که اهالی روستا... 105 00:15:47.455 --> 00:15:50.946 ‫کنجکاو باشند و دور دیوار تجمع کنند. 106 00:15:51.161 --> 00:15:54.352 ‫حتی اگر هیچ کدامشان ‫دیوار را نیافته باشد... 107 00:15:54.386 --> 00:15:57.358 ‫مطمئناً هوگو و لوییز باید ‫با آن برخورد می‌کردند. 108 00:15:57.392 --> 00:16:00.131 ‫ندیدن هیچ احدالناسی، 109 00:16:00.164 --> 00:16:03.505 ‫ذهنم را حتی بیشتر از خود دیوار ‫به هم می‌ریخت. 110 00:16:30.525 --> 00:16:33.832 ‫سه بار دیگر از جا بلند شدم ‫و به خودم قبولاندم... 111 00:16:33.866 --> 00:16:36.768 ‫که آنجا، سه قدم جلوتر از من، 112 00:16:36.794 --> 00:16:42.248 ‫واقعاً چیزی نامرئی، صاف و سرد وجود داشت... 113 00:16:42.282 --> 00:16:45.054 ‫که راهم را سد کرده بود. 114 00:16:45.923 --> 00:16:48.027 ‫فکر کردم خیالاتی شده‌ام... 115 00:16:48.060 --> 00:16:51.466 ‫اما خوب می‌دانستم که ‫به هیچ وجه چنین نبود. 116 00:16:52.335 --> 00:16:55.408 ‫بسیار آسان‌تر می‌توانستم با ‫یک وضعیت جنون آنی کنار بیایم... 117 00:16:55.441 --> 00:16:59.016 ‫تا این چیز هولناکِ نامرئی. 118 00:17:19.657 --> 00:17:23.598 ‫اولین خانه کوچک روستایی، ‫در واقع تنها یک کلبه، 119 00:17:23.631 --> 00:17:26.370 ‫دقیقاً همین نزدیکی‌ها بود. 120 00:17:26.403 --> 00:17:29.076 ‫بالاخره می‌توانستم کلبه را ببینم. 121 00:17:29.109 --> 00:17:34.352 ‫احساس آرام و ساکنی زیر آفتاب داشت. ‫منظره‌ای پرآرامش و آشنا. 122 00:17:35.555 --> 00:17:37.092 ‫ببخشید! 123 00:17:37.758 --> 00:17:39.198 ‫ببخشید، من... 124 00:18:55.314 --> 00:18:58.187 ‫بیا لوکس، بیا. 125 00:18:59.687 --> 00:19:07.687 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 126 00:19:19.396 --> 00:19:23.738 ‫لوکس و من در موقعیت بغرنجی بودیم... 127 00:19:23.771 --> 00:19:27.378 ‫و در آن لحظه نمی‌دانستیم ‫چقدر اوضاعمان وخیم است. 128 00:19:27.813 --> 00:19:32.455 ‫اما کاملاً گمشده نبودیم، ‫چرا که همدیگر را داشتیم. 129 00:19:35.960 --> 00:19:40.591 ‫آشکار بود که نمی‌توانست حقیقت باشد؛ ‫چنین چیزهایی اتفاق نمی‌افتند... 130 00:19:40.939 --> 00:19:45.214 ‫و اگر هم می‌افتند، ‫نه در روستاهای کوچک میان دل کوه‌ها، 131 00:19:45.248 --> 00:19:48.721 ‫نه در اتریش و نه در اروپا. 132 00:19:49.723 --> 00:19:52.295 ‫می‌دانم این فکر چقدر مسخره به نظر می‌رسد، 133 00:19:52.328 --> 00:19:56.303 ‫اما باید اعتراف کنم، ‫این چیزی بود که فکر می‌کردم. 134 00:20:02.670 --> 00:20:06.399 ‫♪ اثری از باخ ♪ 135 00:22:44.940 --> 00:22:49.281 ‫نزدیک ساعت ۶، هنگامی که پرندگان ‫آواز سر دادند، بیدار شدم. 136 00:22:49.950 --> 00:22:54.125 ‫با این که به ندرت تکانی خورده بودم، ‫لوکس می‌دانست که بیدارم... 137 00:22:54.158 --> 00:22:56.597 ‫و به تختم آمد تا صبح بخیر بگوید. 138 00:23:01.774 --> 00:23:04.145 ‫ناگهان، کاملاً ناممکن به نظر می‌رسید... 139 00:23:04.178 --> 00:23:06.984 ‫که از آن روز آفتابی در خرداد ‫جان سالم به در ببرم. 140 00:23:07.417 --> 00:23:11.225 ‫در عین حال می‌دانستم که ناگزیرم ‫از آن موقعیت، زنده بیرون بیایم... 141 00:23:11.761 --> 00:23:14.633 ‫و این که راه گریزی برایم در کار نبود. 142 00:23:14.967 --> 00:23:19.375 ‫مجبور بودم کاملاً آرام بمانم ‫و صرفاً این اوضاع را از سر بگذرانم. 143 00:23:25.789 --> 00:23:30.631 ‫بار اولی نبود که مجبور بودم ‫از چنین چیزی جان به در ببرم. 144 00:23:31.065 --> 00:23:35.073 ‫هر چه کمتر مقاومت می‌کردم، ‫همانقدر تحملش آسان‌تر می‌شد. 145 00:24:00.825 --> 00:24:04.767 ‫دیگر یادم نمی‌آید که آن صبح چه کردم. 146 00:24:06.102 --> 00:24:11.112 ‫شاید اینقدر ساعاتِ رفته بد بودند ‫که باید فراموششان می‌کردم. 147 00:24:11.881 --> 00:24:15.420 ‫شاید در وضعیت بهت و بی‌حسی ‫لحظات از من گذشتند. 148 00:24:15.453 --> 00:24:17.559 ‫نمی‌توانم به یاد آورم. 149 00:25:25.193 --> 00:25:28.935 ‫سرانجام ساعت ۲، هنگامی که ‫با لوکس در تنگه قدم می‌زدم... 150 00:25:28.968 --> 00:25:32.041 ‫از این حالت خارج شدم. 151 00:25:32.074 --> 00:25:37.543 ‫این بار بهتر از قبل مجهز بودم. ‫دوربین شکاری هوگو را همراهم داشتم. 152 00:26:17.297 --> 00:26:22.675 ‫اگر مردِ سر چاه مرده بود، ‫که شکی در این وارد نبود، 153 00:26:23.409 --> 00:26:26.049 ‫پس همه اهالی روستا نیز مرده بودند؛ 154 00:26:26.082 --> 00:26:30.600 ‫و نه فقط آدم‌ها، بلکه هر چه زنده بوده. 155 00:26:31.059 --> 00:26:35.768 ‫اگر این مرگ بود، بسیار سریع و سبک آمده بود، 156 00:26:35.801 --> 00:26:38.513 ‫تقریباً مهرآمیز و عاشقانه. 157 00:26:41.379 --> 00:26:46.590 ‫شاید عاقلانه‌تر بود که من هم با ‫هوگو و لوییز، به روستا رفته بودم. 158 00:27:12.167 --> 00:27:13.837 ‫لوکس! 159 00:27:14.251 --> 00:27:15.783 ‫چی شده لوکس؟ 160 00:27:15.916 --> 00:27:16.883 ‫لوکس! 161 00:27:18.920 --> 00:27:21.259 ‫برگرد اینجا لوکس! 162 00:27:22.185 --> 00:27:23.498 ‫لوکس! 163 00:28:19.487 --> 00:28:20.823 ‫بیا. 164 00:28:22.768 --> 00:28:24.071 ‫بیا! 165 00:28:28.293 --> 00:28:31.933 ‫برایم آشکار شده بود که گاو، ‫هم ممکن است موهبتی باشد... 166 00:28:31.966 --> 00:28:34.939 ‫و هم اما باری بر دوش. 167 00:28:34.972 --> 00:28:38.413 ‫چنین حیوانی را باید خوراک داد و ‫شیرش را دوشید... 168 00:28:38.446 --> 00:28:41.520 ‫و تمام‌مدت به کسی در کنارش نیاز است. 169 00:28:41.986 --> 00:28:45.728 ‫هم مالک و هم زندانی گاو شده بودم. 170 00:28:46.796 --> 00:28:49.569 ‫البته درباره خود گاو هم فکر کردم. 171 00:28:50.036 --> 00:28:53.777 ‫اگر خیلی خوش‌شانس بودم، ‫آبستن گوساله‌ای بود. 172 00:28:54.445 --> 00:28:57.016 ‫اما نمی‌توانستم رویش حساب کنم. 173 00:28:57.050 --> 00:29:01.493 ‫تنها می‌توانستم امیدوار باشم ‫که تا درازای سر حد، شیر بدهد. 174 00:29:02.728 --> 00:29:06.803 ‫هنوز موقعیتم را چون وضعیتی گذرا می‌دیدم. 175 00:29:07.505 --> 00:29:10.578 ‫دست‌کم، سعی کردم چنین ببینم. 176 00:29:15.019 --> 00:29:20.363 ‫به فکر اسمی برای گاوم افتادم و بِلا را انتخاب کردم. ‫(در ایتالیایی یعنی زیبا) 177 00:29:20.397 --> 00:29:22.935 ‫در واقع اصلاً به اسمی نیاز نداشت. 178 00:29:23.637 --> 00:29:29.716 ‫او تنها گاو جنگل بود، ‫شاید تنها گاو کل کشور. 179 00:29:33.997 --> 00:29:35.643 ‫تا فردا، بلا. 180 00:33:25.520 --> 00:33:27.958 ‫۱۰ روز گذشته بود، 181 00:33:27.992 --> 00:33:31.331 ‫و ذره‌ای وضعیتم تغییر نکرده بود. 182 00:33:31.364 --> 00:33:34.571 ‫برای ۱۰ روز، ذهنم را با کار ‫سرگرم و مشغول کرده بودم، 183 00:33:34.605 --> 00:33:37.210 ‫ولی دیوار هنوز قرص، سر جایش بود. 184 00:33:37.243 --> 00:33:40.216 ‫و هیچ کسی برای نجاتم نیامده بود. 185 00:33:43.957 --> 00:33:48.398 ‫هیچ راهی نداشتم جز این که با ‫واقعیتِ لخت رودررو شوم. 186 00:34:13.015 --> 00:34:15.152 ‫می‌توانستم خودم را بکشم... 187 00:34:15.186 --> 00:34:18.325 ‫یا که تلاش کنم و راهم را از زیر دیوار بکَنَم، 188 00:34:18.358 --> 00:34:22.433 ‫که خود ممکن بود ‫شکلی طاقت‌فرسا از خودکشی باشد. 189 00:34:24.571 --> 00:34:29.648 ‫یا می‌توانستم اینجا ماندگار شوم ‫و سعی کنم زنده بمانم. 190 00:34:35.326 --> 00:34:40.269 ‫دیگر آنقدر جوان نبودم ‫که جدی‌جدی به فکر خودکشی باشم. 191 00:34:40.302 --> 00:34:45.179 ‫بیشتر این فکر و خیال لوکس و بلا بود ‫که مرا از این کار بازمی‌داشت. 192 00:34:45.212 --> 00:34:50.723 ‫از برکت وسواس و دقت هوگو، ‫برای کل تابستان آذوقه و ملزومات داشتم. 193 00:34:50.757 --> 00:34:55.567 ‫یک خانه، ذخیره‌ای مادام‌العمر از چوب، ‫و یک گاو. 194 00:34:57.067 --> 00:35:05.067 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 195 00:35:42.894 --> 00:35:46.602 ‫مصمم، تصمیم گرفتم که ‫هر روز ساعت را کوک کنم... 196 00:35:46.635 --> 00:35:49.741 ‫و روزهای تقویم را خط بزنم. 197 00:35:49.775 --> 00:35:52.280 ‫آن موقع به نظرم بسیار مهم می‌آمد. 198 00:35:52.947 --> 00:35:58.425 ‫مذبوحانه سعی می‌کردم که ‫به بقایای زندگی متمدنانه‌ام چنگ بزنم. 199 00:35:59.795 --> 00:36:01.799 ‫نمی‌دانم که چرا. 200 00:36:02.501 --> 00:36:05.339 ‫تقریباً انگار اجباری درونی بود. 201 00:36:07.243 --> 00:36:09.681 ‫شاید از این می‌ترسیدم ‫که اگر خلافش را انجام دهم... 202 00:36:09.715 --> 00:36:12.621 ‫رفته‌رفته از انسان بودن ساقط می‌شوم... 203 00:36:12.987 --> 00:36:16.428 ‫و دیر یا زود کف زمین می‌خزم، ‫نجس و گندیده، 204 00:36:16.461 --> 00:36:19.668 ‫با اصوات مبهمی که از گلویم بیرون می‌ریزند. 205 00:36:20.236 --> 00:36:22.941 ‫مسئله این نبود که از ‫تبدیل شدن به حیوان می‌ترسیدم؛ 206 00:36:22.974 --> 00:36:25.747 ‫گر چه اینگونه چندان هم بد نمی‌شد. 207 00:36:25.780 --> 00:36:29.588 ‫با این اوصاف، یک انسان ‫هرگز نمی‌تواند به حیوانی مبدل شود، 208 00:36:29.621 --> 00:36:33.503 ‫بلکه از موجودیت حیوان، گذر ‫و به فرای آن غوطه می‌خورد. 209 00:36:35.833 --> 00:36:38.944 ‫نمی‌خواهم چنین سرنوشتی نصیب من شود. 210 00:36:39.374 --> 00:36:43.282 ‫این چیزیست که اخیراً بیش از همه مرا می‌ترساند... 211 00:36:43.315 --> 00:36:46.755 ‫و از سر همین ترس است ‫که این گزارش را می‌نویسم. 212 00:36:50.563 --> 00:36:56.642 ‫در ۱۱ خرداد، بارانی گرم و پربرکت ‫تمام روز بارید... 213 00:36:56.675 --> 00:37:01.752 ‫که مجبورم کرد یا در خانه بمانم، ‫یا به چشم‌زدنی خیسِ آب شوم. 214 00:37:38.024 --> 00:37:41.565 ‫آن غروب، گربه به خانه‌ام آمد. 215 00:37:42.934 --> 00:37:48.478 ‫بنابراین چهار نفر شده بودیم: ‫گاو، گربه، لوکس و من. 216 00:37:49.981 --> 00:37:52.453 ‫لوکس از همه به من نزدیک‌تر بود... 217 00:37:52.486 --> 00:37:56.127 ‫و طولی نکشید که دیگر فقط سگم نبود، ‫بلکه دوستم بود. 218 00:37:56.160 --> 00:38:00.570 ‫تنها دوست من در دنیایی ‫از اندوه و تنهایی. 219 00:38:56.393 --> 00:38:58.477 ‫چیزی نیست، لوکس. 220 00:40:05.251 --> 00:40:08.859 ‫بلا مرا پابند کلبه کرده بود، 221 00:40:08.893 --> 00:40:12.701 ‫ولی من می‌خواستم که ‫محیط اطراف را بگردم. 222 00:40:13.401 --> 00:40:18.377 ‫راهی را یادم بود که ‫به کلبه‌ای در آن بالاتر منتهی می‌شد... 223 00:40:18.418 --> 00:40:21.926 ‫و از آنجا نیز به روستای مقابل. 224 00:40:21.952 --> 00:40:23.823 ‫می‌خواستم به آنجا بروم. 225 00:41:32.134 --> 00:41:34.875 ‫لوکس، پشت سرم بمون. 226 00:42:02.960 --> 00:42:04.862 ‫لوکس، بمون! 227 00:43:06.147 --> 00:43:08.796 ‫حالا که آن دره‌ها را بررسی کرده بودم... 228 00:43:08.822 --> 00:43:12.593 ‫می‌توانستم بی‌آنکه چندین روز ‫دور از خانه بمانم، به آنجا بروم. 229 00:43:12.626 --> 00:43:17.603 ‫می‌توانستم تا چراگاه بالا بروم ‫و به منظره چشم بدوزم، 230 00:43:17.636 --> 00:43:22.513 ‫اما نمی‌توانستم خطر رفتن به ‫نزدیکی و دل رشته‌کوه را به جان بخرم. 231 00:43:22.546 --> 00:43:26.654 ‫طبیعتاً اگر دیواری در آنجا نبود، ‫کسی می‌توانست مرا پیدا کند. 232 00:43:26.688 --> 00:43:31.097 ‫مجبور بودم به خودم بگویم که ‫در این صورت، حتماً پیدایم می‌کنند. 233 00:43:31.130 --> 00:43:34.293 ‫می‌توانستم ساکت در خانه بنشینم و منتظر بمانم... 234 00:43:35.171 --> 00:43:41.390 ‫اما مدام احساس می‌کردم که باید کاری ‫برای از بین بردن بلاتکلیفی و سرگشتگیم انجام دهم. 235 00:43:43.067 --> 00:43:45.166 ‫♪ اثری از باخ ♪ 236 00:45:22.686 --> 00:45:25.856 ‫قریب ساعت ۱۰، نشستم تا نفسی تازه کنم. 237 00:45:26.337 --> 00:45:29.793 ‫جنگل، مه‌آلود زیر خورشید قائم، پهن بود... 238 00:45:29.819 --> 00:45:33.485 ‫و عطر خوش کاج‌ها، مشامم را سرمست می‌کردند. 239 00:45:34.443 --> 00:45:37.683 ‫به غایت آرام‌تر از شب‌های مهتابی بود، 240 00:45:37.716 --> 00:45:41.724 ‫چنانکه گویی جنگل با بختکی بر سینه‌اش ‫زیر خورشید زرد خسبیده بود. 241 00:45:41.758 --> 00:45:45.599 ‫پرنده‌ای شکاری در آسمان آبی چرخ می‌خورد. 242 00:45:46.499 --> 00:45:49.527 ‫لوکس خوابیده بود و گوش‌هایش هوا می‌پریدند... 243 00:45:49.553 --> 00:45:53.481 ‫و سکوت ستُرگ، مانند حبابی شیشه‌ای ‫بر سرم فرود آمده بود. 244 00:46:06.491 --> 00:46:10.149 ‫آرزو کردم می‌توانستم تا ابد آنجا بنشینم. 245 00:46:10.175 --> 00:46:13.387 ‫در گرما، در روشنایی، 246 00:46:13.421 --> 00:46:18.063 ‫با سگم پهلوی پایم ‫و آن پرنده‌ چرخنده بالای سرم. 247 00:46:33.226 --> 00:46:38.036 ‫با حس پشیمانی زیادی بلند شدم ‫و به راهم ادامه دادم. 248 00:46:38.070 --> 00:46:41.076 ‫در طول راه، به آرامی تغییر کردم... 249 00:46:41.109 --> 00:46:45.485 ‫و به تنها موجودی تبدیل شدم ‫که به آنجا تعلق نداشت، 250 00:46:45.519 --> 00:46:47.489 ‫یک انسان. 251 00:46:47.523 --> 00:46:50.127 ‫مغشوش از افکار مشوِش، 252 00:46:50.160 --> 00:46:53.768 ‫شاخه‌ها را خردکنان با کفش‌هایی زوار در رفته، 253 00:46:53.802 --> 00:46:56.708 ‫همدست در عمل خونین شکار. 254 00:48:06.748 --> 00:48:12.660 ‫متوجهم که هرگز یادداشتی از ‫روزهای شکار حیوانات ننوشته‌ام. 255 00:48:13.962 --> 00:48:17.836 ‫حالا به یاد می‌آورم که نوشتنش را ‫بیش از حد منزجرکننده می‌دانستم. 256 00:48:19.072 --> 00:48:22.044 ‫همین که مجبور به این کار بودم، ‫به قدر کافی ناخوشایند بود. 257 00:50:14.035 --> 00:50:19.045 ‫اسم بچه‌گربه را مروارید گذاشتم، ‫چون مثل مروارید سفید و درخشان بود. 258 00:50:20.114 --> 00:50:25.490 ‫پس از چند هفته متوجه شدم که ‫مروارید، موجود کوچک موژولیده، 259 00:50:25.525 --> 00:50:29.198 ‫در حال تبدیل شدن به ماده‌ای زیبا بود. 260 00:50:30.267 --> 00:50:33.306 ‫مروارید، معجزه‌ای کوچک بود... 261 00:50:33.340 --> 00:50:37.582 ‫اما همان موقع هم می‌دانستم که ‫در جای اشتباهی به دنیا آمده. 262 00:50:37.615 --> 00:50:40.521 ‫یک گربه سفید پُرمو در وسط جنگل... 263 00:50:40.555 --> 00:50:43.226 ‫به مرگی زودرس محکوم است. 264 00:50:43.727 --> 00:50:46.232 ‫به هیچ وجه شانسی نداشت. 265 00:50:47.635 --> 00:50:50.675 ‫شاید به خاطر همین، ‫اینقدر به او علاقه داشتم. 266 00:50:51.276 --> 00:50:54.159 ‫اگر به اولین تابستان بازبیندیشم، 267 00:50:54.185 --> 00:50:57.722 ‫افکارم بیشتر حول ‫مراقبت از حیواناتم می‌گذشتند... 268 00:50:57.755 --> 00:51:00.928 ‫تا وضعیت وخیم خودم. 269 00:51:02.198 --> 00:51:06.339 ‫این مصیبت، مرا از بند مسئولیت‌های ‫زیادی آزاد کرده بود... 270 00:51:06.372 --> 00:51:10.380 ‫اما به مرور زمان پی بردم ‫که بار جدیدی بر دوشم گذاشته. 271 00:51:10.414 --> 00:51:13.453 ‫تا توانستم وضعیت ‫را کمی سبک‌سنگین کنم، 272 00:51:13.486 --> 00:51:17.662 ‫پی بردم که دیگر کاری از دستم ‫برای تغییر اوضاع بر نمی‌آمد. 273 00:51:18.731 --> 00:51:24.643 ‫فکر نمی‌کنم که رفتار و عملکردم، ‫از روی بی‌بنیگی و احساس‌گرایی بود. 274 00:51:24.676 --> 00:51:29.027 ‫من صرفاً از غریزه‌ای پیروی می‌کردم ‫که درونم نهادینه شده بود، 275 00:51:29.053 --> 00:51:31.056 ‫که نمی‌توانستم در برابرش مقابله کنم، 276 00:51:31.089 --> 00:51:33.881 ‫مگر این که میل به تیشه بر ریشه خود زدن، داشتم. 277 00:51:33.907 --> 00:51:37.718 ‫نمی‌توانم درک کنم که چه چیزی در حمل ‫محموله‌ای که بر ما محول شده... ‫(مجاز از عمل زندگی کردن) 278 00:51:37.744 --> 00:51:41.361 ‫ننگین و ناشرافتمندانه است؛ ‫نظر به اینکه تمام حیوانات لازم‌الاجرای این کارند. 279 00:51:41.387 --> 00:51:45.119 ‫در پایان، همانطور که همه حیوانات می‌میرند، ‫ما هم می‌میریم. 280 00:51:45.284 --> 00:51:48.383 ‫دیگر حتی نمی‌دانم شرافت چیست. 281 00:51:49.225 --> 00:51:52.765 ‫به دنیا آمدن و از دنیا رفتن، ‫به شرافت [و اشرف بودن] مرتبط نیست. 282 00:51:52.799 --> 00:51:55.404 ‫این برای تمام مخلوقات رخ می‌دهد... 283 00:51:55.437 --> 00:51:58.553 ‫و معنایی فرای خود ندارد. 284 00:52:04.388 --> 00:52:07.361 ‫در ۲۹ تیر، شروع کردم به درو کردن علوفه. 285 00:52:08.861 --> 00:52:16.861 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 286 00:54:00.521 --> 00:54:04.663 ‫سه هفته برایم وقت برد ‫تا علفزار را درو کنم. 287 00:54:05.397 --> 00:54:08.102 ‫دلیل این تأخیر، تنها آب و هوا نبود، 288 00:54:08.135 --> 00:54:12.328 ‫بلکه خام‌دستی و ناتوانی جسمانیم نیز مؤثر بودند. 289 00:54:40.701 --> 00:54:44.609 ‫من تحت تأثیر هجمه‌ای از ناامیدی قرار گرفته بودم، 290 00:54:44.643 --> 00:54:47.414 ‫و برای اولین بار، ‫کاملا واضح درک کردم... 291 00:54:47.448 --> 00:54:50.119 ‫که چه بلای سنگینی بر سرم آمده. 292 00:54:50.153 --> 00:54:52.692 ‫نمی‌دانم چه اتفاقی برایم می‌افتاد... 293 00:54:52.725 --> 00:54:56.165 ‫اگر حس مسئولیت نسبت به حیواناتم، مرا به انجامِ... 294 00:54:56.198 --> 00:54:59.806 ‫حداقل‌ها و ضروری‌ترین ‫کارهای زندگی وانمی‌داشت. 295 00:55:04.516 --> 00:55:07.789 ‫دوست ندارم آن لحظات را به یاد آورم. 296 00:55:08.122 --> 00:55:12.832 ‫۱۴ روز بعد، توانستم خودم را جمع‌و‌جور کنم... 297 00:55:12.865 --> 00:55:15.203 ‫و زندگیم را از سر بگیرم. 298 00:55:35.402 --> 00:55:37.941 ‫♪ اثری از باخ ♪ 299 00:59:07.969 --> 00:59:11.375 ‫پاییز، همیشه فصل مورد علاقه‌ام بوده، 300 00:59:11.408 --> 00:59:14.548 ‫هر چند آن موقع حال جسمانی مساعدی نداشتم. 301 00:59:14.582 --> 00:59:17.621 ‫در طول روز، خسته بودم اما کاملاً بیدار... 302 00:59:18.222 --> 00:59:21.729 ‫و در شب، برای ساعت‌ها در ‫خواب ناآرامی نصفه‌ونیمه... 303 00:59:21.762 --> 00:59:25.215 ‫با رؤیاهایی که از همیشه ‫گیج‌کننده‌تر و واقعی‌تر بودند. 304 00:59:25.480 --> 00:59:29.591 ‫کسالت پاییزیم، در جنگل هم امانم نمی‌داد... ‫(افسردگی فصلی) 305 00:59:29.617 --> 00:59:33.984 ‫اما از آنجایی که به سختی می‌توانستم ‫تحملش کنم، شکلی ضعیف‌تر به خود گرفت. 306 00:59:34.187 --> 00:59:38.145 ‫شاید هم مجالی برای توجه به کسالتم نداشتم. 307 00:59:39.264 --> 00:59:42.571 ‫لوکس خیلی شاد و سرحال بود. 308 00:59:43.139 --> 00:59:46.779 ‫هر چند یک غریبه متوجه این موضوع نمی‌شد. 309 00:59:46.812 --> 00:59:49.518 ‫تقریباً همیشه سرحال بود. 310 00:59:49.552 --> 00:59:53.225 ‫هرگز ندیدم که بیشتر از سه دقیقه اخم کند. 311 00:59:53.626 --> 00:59:57.960 ‫او صرفاً نمی‌توانست در برابر ‫میل سرحال بودن، مقاومت کند. 312 00:59:58.736 --> 01:00:02.511 ‫و زندگی در جنگل، محرِکی دائمی برایش بود. 313 01:00:02.544 --> 01:00:06.185 ‫خورشید، برف، باد، باران... 314 01:00:06.218 --> 01:00:09.592 ‫هر چیزی مایه‌ی شادی و لذتش بود. 315 01:00:09.625 --> 01:00:13.465 ‫با بودن لوکس در کنارم، ‫هرگز نمی‌توانستم مدت زیادی غمگین بمانم. 316 01:00:13.499 --> 01:00:18.770 ‫تقریباً باعث شرم و حقارتم می‌شد که ‫بودنِ با من اینچنین شاد و سرحالش می‌کرد. 317 01:00:19.512 --> 01:00:23.242 ‫شاید خودبزرگ‌بینی بشر از ‫[رفتار متقابل] سگ‌ها نشأت می‌گیرد. 318 01:00:23.335 --> 01:00:29.466 ‫گاهی اوقات حتی تصور می‌کردم که باید ‫چیز خاص و ویژه‌ای درباره من وجود داشته باشد... 319 01:00:29.492 --> 01:00:33.372 ‫که باعث می‌شد لوکس، به محض ‫دیدنم به چپ و راست بغلتد. 320 01:00:33.405 --> 01:00:36.846 ‫البته هرگز، هیچ چیز خاص و ویژه‌ای ‫درباره‌ام وجود نداشت. 321 01:00:36.879 --> 01:00:40.486 ‫لوکس مثل تمام سگ‌ها بود، ‫کاملاً معتاد به آدم‌ها. 322 01:00:40.905 --> 01:00:43.943 ‫آره، سگ خودمی لوکس. 323 01:00:44.738 --> 01:00:46.538 ‫سگ خوب. 324 01:01:04.902 --> 01:01:09.477 ‫حالا گه‌گاه، وقتی تنها در ‫جنگل سرد و زمستانی راه می‌روم، 325 01:01:09.512 --> 01:01:12.551 ‫مثل گذشته‌ها با لوکس گپ می‌زنم. 326 01:01:12.584 --> 01:01:15.223 ‫روحم هم خبر ندارد در حال این کارم... 327 01:01:15.256 --> 01:01:18.395 ‫تا این که چیزی حواسم را می‌دزدد ‫و من ساکت می‌شوم. 328 01:01:19.598 --> 01:01:24.374 ‫سرم را می‌چرخانم و ‫کورسویی از موهای خرمایی به چشمم می‌خورد. 329 01:01:24.407 --> 01:01:29.484 ‫اما مسیر خالیست؛ ‫پر از بوته‌های خشک و سنگ‌های خیس. 330 01:01:39.572 --> 01:01:43.913 ‫تعجب نمی‌کنم که هنوز هم ‫صدای شکستن شاخه‌های خشک... 331 01:01:43.946 --> 01:01:47.085 ‫زیر گام‌های آرام پنجه‌هایش، ‫در گوشم می‌پیچد. 332 01:01:47.111 --> 01:01:51.562 ‫چه جای دیگری روح کوچک سگم ‫پرسه خواهد زد، جز دنبال رد پای من؟ 333 01:01:52.831 --> 01:01:56.839 ‫او روحی صمیمی و مهربان است ‫و من از او نمی‌ترسم. 334 01:01:58.976 --> 01:02:03.051 ‫لوکس... سگ خوب و زیبا. 335 01:02:03.084 --> 01:02:05.757 ‫سگ من، 336 01:02:05.790 --> 01:02:10.567 ‫احتمالاً این بازی ذهن ناتوان من است ‫که صدای پاهای تو را در گوشم... 337 01:02:10.600 --> 01:02:13.022 ‫و تصویر خرمایی‌ات را در چشمانم می‌سازد. 338 01:02:14.671 --> 01:02:18.162 ‫تا زمانی که من زنده‌ام، ‫تو دنبال رد پای من خواهی بود، 339 01:02:18.188 --> 01:02:20.062 ‫عاطِش و مشتاق، 340 01:02:20.088 --> 01:02:24.862 ‫مثل خود من که عاطش و مشتاق ‫به دنبال رد پاهای نامرئیم. 341 01:02:26.832 --> 01:02:30.997 ‫هیچ کداممان به مُسته‌مان نخواهیم رسید. 342 01:03:04.508 --> 01:03:08.114 ‫اولین برف در ۸ آذر باریدن گرفت. 343 01:03:09.050 --> 01:03:12.089 ‫فقط چند روز زمان برد تا زمستان جا خوش کند. 344 01:03:12.691 --> 01:03:14.628 ‫سپس بادِ گرم وزیدن گرفت... 345 01:03:14.662 --> 01:03:17.433 ‫و برفِ نورسیده را ‫از کوه‌ها زبان کشید. 346 01:03:18.536 --> 01:03:20.540 ‫هوا، آزارنده گرم شده بود... 347 01:03:20.574 --> 01:03:24.408 ‫و باد، شب و روز پیرامون کلبه زوزه می‌کشید. 348 01:03:27.546 --> 01:03:29.383 ‫خوب نخوابیدم... 349 01:03:29.557 --> 01:03:34.269 ‫و به نعره‌ گوزن‌های فحل آمده، ‫در ارتفاعات جنگل گوش کشیدم. 350 01:03:34.968 --> 01:03:39.210 ‫هر دو گربه، به درون جنگل ‫مرطوب و گرم رفته بودند. 351 01:03:39.243 --> 01:03:43.230 ‫بیدار و نگرانِ مروارید دراز کشیده بودم. 352 01:03:44.046 --> 01:03:46.317 ‫نعره گوزن‌ها، غمناک به نظر می‌رسید، 353 01:03:46.343 --> 01:03:49.249 ‫تهدیدآمیز و گاهی اوقات هم نومیدانه. 354 01:03:59.183 --> 01:04:02.658 ‫تنها امیدوار بودم که ‫باد زیاد دوام نداشته باشد... 355 01:04:02.691 --> 01:04:05.830 ‫و این که بالاخره زمستان، ‫با خود آرامش و آسودگی بیاورد. 356 01:04:06.732 --> 01:04:09.738 ‫باد، فقط تا سه روز دوام آورد. 357 01:04:09.772 --> 01:04:13.044 ‫دقیقاً به قدری که مروارید را تلف کند. 358 01:04:45.977 --> 01:04:48.181 ‫مروارید را خاک کردم... 359 01:04:48.750 --> 01:04:50.987 ‫و باد در طول شب خفه و آرام شد؛ 360 01:04:51.020 --> 01:04:53.860 ‫چنانکه گویی وظیفه‌اش را به انجام رسانیده. 361 01:04:54.895 --> 01:04:57.232 ‫من مروارید را از یاد نبرده‌ام. 362 01:04:58.101 --> 01:05:02.009 ‫مرگ او اولین فقدانی بود ‫که در جنگل متحمل شدم. 363 01:05:03.980 --> 01:05:08.021 ‫روزی، احتمالاً در اولین زمستان، 364 01:05:08.054 --> 01:05:10.827 ‫روباهی را لب رود دیدم. 365 01:05:10.860 --> 01:05:13.164 ‫تفنگم را همراهم داشتم. 366 01:05:13.198 --> 01:05:14.961 ‫می‌توانستم بزنمش، 367 01:05:15.621 --> 01:05:17.137 ‫اما نزدم. 368 01:05:18.341 --> 01:05:24.229 ‫مروارید مجبور بود صرفاً به این خاطر بمیرد که ‫یکی از اجدادش، گربه آنقره‌ای زیاده‌زادگیری‌شده بود. 369 01:05:24.255 --> 01:05:27.092 ‫از همان اول، سرنوشتش این بود که قربانی باشد. 370 01:05:27.492 --> 01:05:32.136 ‫آیا من هم باید روباه زیبا و زنده ‫را به این خاطر مجازات می‌کردم؟ 371 01:05:32.804 --> 01:05:35.810 ‫مروارید از یک بی‌عدالتی رنج کشیده بود، 372 01:05:35.844 --> 01:05:38.950 ‫اما همان بی‌عدالتی برای ‫قربانیان خودش نیز رخ داده بود. 373 01:05:39.246 --> 01:05:42.846 ‫آیا من هم باید این بی‌عدالتی را ‫به روباه انتقال می‌دادم؟ 374 01:05:44.762 --> 01:05:50.005 ‫تنها مخلوق جنگل که به واقع می‌تواند ‫کار درست یا غلط انجام دهد، منم... 375 01:05:50.774 --> 01:05:53.477 ‫و تنها منم که می‌توانم ترحم ‫و بخشش نشان دهم. 376 01:05:54.080 --> 01:05:58.254 ‫گاهی آرزو می‌کنم که ای کاش ‫بار مسئولیت این تصمیمات بر دوشم نبود. 377 01:05:58.288 --> 01:06:00.292 ‫اما من یک انسانم... 378 01:06:00.325 --> 01:06:03.431 ‫و فقط مثل یک انسان می‌توانم فکر و عمل کنم. 379 01:06:04.100 --> 01:06:07.455 ‫تنها مرگ است که از این بار رهایی‌ام خواهد داد. 380 01:06:07.841 --> 01:06:12.851 ‫وقتی به زمستان فکر می‌کنم، ‫روباه برف‌پوشیده‌ای لب رود می‌بینم. 381 01:06:12.884 --> 01:06:18.529 ‫یک حیوان تنها و بالغ که ‫مسیر مقدرشده‌اش را دنبال می‌کند. 382 01:06:19.163 --> 01:06:23.505 ‫ظاهراً این تجسم، ‫معنای خاصی برایم دارد. 383 01:06:24.140 --> 01:06:27.780 ‫چنانکه گویی نمادِ چیزی دیگر است. 384 01:06:28.181 --> 01:06:31.187 ‫اما نمی‌توانم معنایش را تشخیص دهم. 385 01:06:42.484 --> 01:06:44.922 ‫آره، بلای خودم. 386 01:06:46.234 --> 01:06:48.952 ‫آره، خیلی خوشگلی. 387 01:06:52.229 --> 01:06:55.202 ‫بلا چاق‌تر از قبل شده بود... 388 01:06:55.235 --> 01:06:59.464 ‫ولی هنوز نمی‌دانستم که ‫گوساله‌ای در شکم دارد یا نه. 389 01:07:03.351 --> 01:07:06.157 ‫بعد از تمام چیزهایی که از سر گذراندیم، 390 01:07:06.190 --> 01:07:09.396 ‫بلا به چیزی بیشتر از فقط گاوم تبدیل شده بود. 391 01:07:09.430 --> 01:07:11.902 ‫او خواهری تیره‌بخت و صبور بود... 392 01:07:11.936 --> 01:07:15.612 ‫که با وقار بیشتری نسبت به من ‫بخت و اقبالش را می‌پذیرفت. 393 01:07:16.891 --> 01:07:18.930 ‫♪ اثری از باخ ♪ 394 01:07:20.430 --> 01:07:28.430 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 395 01:09:05.529 --> 01:09:10.338 ‫در شب، صدای در هم شکستن سرما ‫میان چوب‌ها را می‌شنیدم. 396 01:09:11.608 --> 01:09:13.579 ‫هیزم بیشتری گذاشته بودم... 397 01:09:13.612 --> 01:09:17.352 ‫اما داشتم زیر پتو می‌لرزیدم ‫و نمی‌توانستم بخوابم. 398 01:09:18.589 --> 01:09:22.329 ‫گاهی یک هیزم به ترق‌تروق می‌افتاد، ‫بعد ساکت می‌شد. 399 01:09:22.362 --> 01:09:24.634 ‫حال خوشی نداشتم. 400 01:09:25.569 --> 01:09:29.410 ‫می‌دانستم دلیلش این بود که ‫مجبور بودم به کشتن ادامه دهم. 401 01:09:30.245 --> 01:09:35.523 ‫سعی کردم احساس کسی که ممکن است ‫از کشتن لذت ببرد را تصور کنم. 402 01:09:36.457 --> 01:09:38.394 ‫نتوانستم. 403 01:09:39.596 --> 01:09:44.674 ‫موی دست‌هایم سیخ شد و ‫آب دهانم از شدت انزجار خشک. 404 01:09:45.225 --> 01:09:48.465 ‫احتمالاً لازم است که مادرزاد این کاره باشی. 405 01:09:49.250 --> 01:09:53.725 ‫می‌توانستم خودم را به انجامش با سریع‌ترین ‫و بی‌دردترین شکل ممکن قانع کنم، 406 01:09:54.460 --> 01:09:57.432 ‫اما هرگز نمی‌توانستم به این کار عادت کنم. 407 01:09:58.969 --> 01:10:02.777 ‫برای مدت زیادی در تاریکی ‫و صدای ترق‌تروق دراز کشیدم... 408 01:10:03.278 --> 01:10:05.916 ‫و به قلب کوچکی که... 409 01:10:06.751 --> 01:10:11.635 ‫در اتاق بالای سرم به ‫کُپه‌ای از یخ تبدیل می‌شد، فکر کردم. 410 01:10:29.396 --> 01:10:34.874 ‫پس از سرمای طولانی، موجی از ‫هوای گرم و مرطوب وزیدن گرفت. 411 01:10:35.743 --> 01:10:41.454 ‫بلا بی‌قرار شده بود و ‫مجبور بودم روزی ده بار سراغش بروم. 412 01:10:41.988 --> 01:10:45.495 ‫در ۲۳ دی، بلا کمی خونریزی کرد. 413 01:10:45.529 --> 01:10:47.733 ‫بعد از خوراک شبانه‌اش اینطور شد... 414 01:10:47.767 --> 01:10:51.741 ‫و تصمیم گرفتم که شب را در آخور بگذرانم. 415 01:10:55.503 --> 01:10:58.031 ‫یالا بلا! محکم‌تر! 416 01:11:05.259 --> 01:11:06.697 ‫محکم‌تر! 417 01:11:34.021 --> 01:11:36.333 ‫زود باش بلا، یالا! 418 01:11:45.716 --> 01:11:49.189 ‫این اواخر، اتفاقات زیادی افتاده بود. 419 01:11:49.222 --> 01:11:53.932 ‫مروارید مُرده، ‫گوساله‌‌ای به دنیا آمده، 420 01:11:53.965 --> 01:11:55.903 ‫بچه‌گوزن یخ بسته... 421 01:11:55.936 --> 01:11:59.811 ‫و جانوران گوشت‌خوار، زمستان پرباری گذرانده بودند. 422 01:12:01.681 --> 01:12:05.187 ‫خودم هم، هیجانات زیادی را از سر گذرانده بودم... 423 01:12:05.221 --> 01:12:07.793 ‫و اینک خسته و بی‌رمق بودم. 424 01:12:07.827 --> 01:12:12.537 ‫وقتی چشمانم را بستم، ‫کوه‌های برف‌پوشیده را در افق دیدم، 425 01:12:12.570 --> 01:12:18.715 ‫بلورهای سفید برف که در سکوت عظیم ‫و درخشان روی صورتم می‌افتادند. 426 01:12:20.251 --> 01:12:22.390 ‫دیگر نه فکری بود، 427 01:12:22.970 --> 01:12:24.886 ‫نه خاطره‌ای. 428 01:12:25.327 --> 01:12:29.571 ‫تنها روشنایی عظیم و آرام برف. 429 01:12:30.304 --> 01:12:35.515 ‫می‌دانستم که این احساسات می‌توانند ‫برای آدمی تنها، خطرناک باشد... 430 01:12:36.016 --> 01:12:40.133 ‫ولی به هیچ ضرب و زوری ‫نمی‌توانستم برابرشان مقاومت کنم. 431 01:13:24.345 --> 01:13:27.753 ‫لوکس نگذاشت که زیاد آرام و آسوده بمانم. 432 01:13:28.060 --> 01:13:32.837 ‫هِی پیشم می‌آمد و با پوزه‌اش به من می‌زد. 433 01:13:32.863 --> 01:13:38.107 ‫آه‌کشان بلند شدم و ‫کار هر روزه‌ام را از سر گرفتم. 434 01:13:39.877 --> 01:13:45.054 ‫حالا لوکس، دوست و نگهبانم، دیگر وجود ندارد... 435 01:13:45.087 --> 01:13:51.366 ‫و گاهی اوقات میل رفتن به سکوتِ سفید و ‫بی‌درد و حس، بی‌حد و حصر است. 436 01:13:51.901 --> 01:13:54.039 ‫ولی باید از خودم مراقبت کنم... 437 01:13:54.072 --> 01:13:57.211 ‫و بیشتر از پیش به خودم سخت بگیرم. 438 01:14:01.186 --> 01:14:03.959 ‫لوکس، حس ششمم بود. 439 01:14:04.392 --> 01:14:09.402 ‫حالا که او مرده، احساس می‌کنم یک مقطوع‌العضوم. 440 01:14:10.271 --> 01:14:14.412 ‫دلتنگ چیزی که می‌شوم تا همیشه دلتنگش خواهم ماند. 441 01:14:15.281 --> 01:14:20.157 ‫تنها به خاطر این نیست که موقع شکار ‫و دنبال کردن رد حیوانات، دلتنگش می‌شوم... 442 01:14:20.191 --> 01:14:24.767 ‫و یا موقعی که گوزنی زده‌ام و ‫باید ساعت‌ها بکوبم و بالا بیایم. 443 01:14:25.903 --> 01:14:28.273 ‫فقط به این خاطر نیست. 444 01:14:29.442 --> 01:14:36.023 ‫بدترین چیز اینست که بدون لوکس ‫واقعاً احساس می‌کنم تنهایم. 445 01:14:54.894 --> 01:15:00.404 ‫با گذر هر روز، مسئله نقل مکان به چراگاه ‫بیش از پیش ذهنم را به خود مشغول می‌کرد. 446 01:15:00.437 --> 01:15:03.410 ‫کار بسیار دشواری به نظرم می‌آمد، 447 01:15:03.443 --> 01:15:06.349 ‫حتی اگر قصد داشتم فقط ضروریات را با خودم ببرم... 448 01:15:06.383 --> 01:15:10.191 ‫و کاملاً ساده و بدْوی زندگی کنم. 449 01:15:10.558 --> 01:15:15.134 ‫وقتی برای اولین بار چراگاه سرسبز را دیدم ‫و دلم آرام و آسوده شد، 450 01:15:15.489 --> 01:15:19.664 ‫متوجه شدم که از مدت‌ها پیش ‫تصمیم خودم را برای... 451 01:15:19.875 --> 01:15:21.923 ‫نقل مکان کردن گرفته بودم. 452 01:15:22.048 --> 01:15:24.219 ‫در ۶ خرداد... 453 01:15:24.252 --> 01:15:28.027 ‫از کلبه شکاری رهسپار شدم. 454 01:15:36.109 --> 01:15:38.480 ‫مسیر راه وضع خوبی داشت، 455 01:15:38.514 --> 01:15:45.127 ‫اما هنوز چهار ساعت مانده بود تا ‫کاروان عجیبمان به چراگاه برسد. 456 01:15:45.161 --> 01:15:47.131 ‫داشت ظهر می‌شد. 457 01:15:47.165 --> 01:15:49.302 ‫کاملا خسته بودم، 458 01:15:49.335 --> 01:15:54.513 ‫بیشتر به خاطر تنش عصبی ‫تا تقلای جسمانی. 459 01:15:56.650 --> 01:15:58.621 ‫چیز جدیدی داشت آغاز می‌شد. 460 01:15:58.654 --> 01:16:01.093 ‫نمی‌دانستم چه عاقبت و سرانجامی دارد، 461 01:16:01.126 --> 01:16:06.570 ‫اما احساس غربت‌زدگی‌ و نگرانی‌ام نسبت به آینده ‫داشتند کمرنگ‌تر می‌شدند. 462 01:16:08.007 --> 01:16:12.749 ‫کم‌کم متوجه شدم که چراگاه زیبا، ‫عجیب‌وغریب و خطرناک است؛ 463 01:16:12.782 --> 01:16:17.025 ‫و مانند همه‌ چیزهای عجیب‌و‌غریب، ‫لبالب از فریفتگی‌های دوردست. 464 01:16:17.559 --> 01:16:21.832 ‫داشتنِ چشم‌اندازی از محوطه‌ای وسیع ‫که با کوه‌ها و درختان سد نشده باشد، 465 01:16:21.858 --> 01:16:24.405 ‫احساس عجیبی برایم داشت... 466 01:16:24.806 --> 01:16:28.413 ‫و درجا آرامش‌بخش و فارغانه نبود. 467 01:16:28.447 --> 01:16:31.768 ‫چشمانم باید بعد از گذر یک سال در... 468 01:16:31.794 --> 01:16:35.501 ‫دره‌ی گود و تنگ و گرد، عادت می‌کردند. 469 01:16:41.713 --> 01:16:46.189 ‫در تمام مدتی که چراگاه بودم، ‫هیچ یادداشتی ننوشتم. 470 01:16:46.216 --> 01:16:51.059 ‫تقویم را با خودم برده بودم و ‫وظیفه‌شناسانه هر روز را خط می‌زدم، 471 01:16:51.093 --> 01:16:56.136 ‫اما روزهای مهمی مثل ‫«دروی علوفه‌ها» را ثبت نکرده بودم. 472 01:16:56.169 --> 01:17:00.177 ‫با این وجود، خاطرات آن روزها زنده باقی مانده‌اند... 473 01:17:00.211 --> 01:17:03.317 ‫و برایم سخت نیست که درباره‌شان بنویسم. 474 01:17:03.350 --> 01:17:06.489 ‫هرگز بوی خوش تابستان، ‫باد و باران‌... 475 01:17:06.524 --> 01:17:11.567 ‫و شب‌های درخشان از نور ستارگان ‫را فراموش نمی‌کنم. 476 01:17:12.312 --> 01:17:14.413 ‫♪ اثری از باخ ♪ 477 01:19:37.859 --> 01:19:41.567 ‫برای اولین بار در زندگیم آرام بودم، 478 01:19:41.600 --> 01:19:46.510 ‫نه خوشنود و نه خوشحال، بلکه آرام. 479 01:19:46.877 --> 01:19:53.389 ‫انگار دستی بزرگ ساعت درون سرم ‫را از کار انداخته بود. 480 01:20:21.814 --> 01:20:25.120 ‫گاهی اوقات افکارم به هم می‌پیچند... 481 01:20:25.153 --> 01:20:30.096 ‫و چنان است که گویی جنگل، ‫درونم ریشه می‌دواند... 482 01:20:30.130 --> 01:20:35.106 ‫و افکار کهنه و جاویدش را با مغز من می‌اندیشد. 483 01:20:36.275 --> 01:20:41.554 ‫آن روزها، در دومین تابستان، ‫هنوز به این مرحله نرسیده بودم. 484 01:20:41.587 --> 01:20:44.593 ‫هنوز حد و مرزها، سخت و محکم سر جایشان بودند. 485 01:20:45.026 --> 01:20:50.972 ‫وقتی می‌نویسم، برایم سخت است که ‫خودِ گذشته‌ام را از خودِ جدیدم جدا کنم... 486 01:20:51.005 --> 01:20:53.911 ‫و مطمئن نیستم که خود جدیدم هم... 487 01:20:53.944 --> 01:20:58.821 ‫به آرامی در حال بلعیده شدن ‫در یک‌جور «ما»یی بزرگتر نباشد. 488 01:20:58.854 --> 01:21:02.294 ‫ولی همان موقع هم، دگرگونی داشت شروع می‌شد. 489 01:21:04.600 --> 01:21:06.816 ‫همه چیز زیر سر چراگاه بود. 490 01:21:07.872 --> 01:21:11.614 ‫تقریباً ناممکن بود که در سکوت پرسروصدای چمنزار، 491 01:21:11.647 --> 01:21:17.592 ‫زیر آسمان عظیم، خودی منفرد و جدا باقی ماند؛ 492 01:21:17.626 --> 01:21:20.932 ‫حیاتی خوار، کوته‌بینانه و خودباش... 493 01:21:20.965 --> 01:21:25.173 ‫که نخواهد با موجودیتی بزرگتر همگن شود. 494 01:21:26.042 --> 01:21:30.918 ‫روزی منبع بزرگ غرورم، مسبب چنین زندگی‌ای بود، 495 01:21:31.218 --> 01:21:36.195 ‫اما ناگهان در چراگاه، چنین زندگی‌ای ‫به نظرم رقت‌انگیز و پوچ می‌آمد، 496 01:21:37.030 --> 01:21:39.970 ‫یک هیچ پرهیاهو. 497 01:22:12.769 --> 01:22:16.777 ‫در ۲۶ مهر، پس از بازگشتم از چراگاه، 498 01:22:16.810 --> 01:22:19.916 ‫نوشتن یادداشت‌های کوتاهم را از سر گرفتم. 499 01:22:19.950 --> 01:22:23.222 ‫تقریباً در تمام ماه مهر، هوا خوب بود. 500 01:22:23.256 --> 01:22:28.095 ‫حداکثر استفاده را از آب‌و‌هوای خوب بردم و ‫ذخیره چوب‌هایم را دوبرابر کردم. 501 01:22:28.144 --> 01:22:31.194 ‫در روز عید مقدسان، یکهو هوا گرم شد... ‫(۱ نوامبر برابر با ۱۰ آبان) 502 01:22:31.220 --> 01:22:35.182 ‫و می‌دانستم که این تنها ‫می‌تواند نشانه‌ای از زمستان باشد. 503 01:22:41.258 --> 01:22:45.400 ‫در ۲۱ آذر، یادداشتی عجیب پیدا کردم: 504 01:22:46.235 --> 01:22:49.074 ‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.» 505 01:22:49.810 --> 01:22:53.116 ‫یادم نمی‌آید نوشته باشمش. 506 01:22:53.149 --> 01:22:57.224 ‫نمی‌دانم در آن ۲۱ آذر چه اتفاقی افتاده که... 507 01:22:57.257 --> 01:23:03.236 ‫باعث شده زیر «برف نورسیده» و ‫«علوفه دروشده» بنویسم: 508 01:23:03.269 --> 01:23:05.507 ‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.» 509 01:23:06.375 --> 01:23:10.083 ‫آیا آن روزها، زمان مخصوصاً سریعتر می‌گذشت؟ 510 01:23:10.416 --> 01:23:13.991 ‫نه یادم می‌آید و نه توضیحی برایش دارم... 511 01:23:14.024 --> 01:23:16.162 ‫و حقیقت هم ندارد. 512 01:23:16.195 --> 01:23:19.301 ‫زمان فقط برای من به ظاهر زود می‌گذشت. 513 01:23:19.334 --> 01:23:23.543 ‫به نظرم زمان کاملا ساکن می‌ایستد ‫و منم که درونش می‌جنبم؛ 514 01:23:23.577 --> 01:23:28.620 ‫گاهی به آرامی و گاهی با سرعتی سرسام‌آور. 515 01:23:28.653 --> 01:23:34.398 ‫کاری می‌کنم، اتفاقات سریع می‌افتند ‫و زمان را فراموش می‌کنم... 516 01:23:34.431 --> 01:23:38.540 ‫و آن موقع، کاملاً بی‌خبر، ‫باز احاطه‌ام می‌کند. 517 01:23:39.408 --> 01:23:41.378 ‫بالاخره روزی عادت خواهم کرد... 518 01:23:41.412 --> 01:23:45.053 ‫به لاقیدی و حضور مطلقش. 519 01:23:50.430 --> 01:23:54.171 ‫از وقتی لوکس مرده، به وضوح ‫ایستادن زمان را احساس می‌کنم. 520 01:23:54.539 --> 01:23:58.613 ‫سر میز می‌نشینم و زمان ساکن می‌ایستد. 521 01:23:59.181 --> 01:24:03.657 ‫نمی‌توانم ببینمش، ببویمش یا بشنومش، 522 01:24:03.690 --> 01:24:07.064 ‫اما از تمام جهات احاطه‌ام می‌کند. 523 01:24:07.631 --> 01:24:11.405 ‫خاموشی و سکونش هولناک است. 524 01:24:16.516 --> 01:24:20.323 ‫اساساً این افکار، تماماً بی‌معنی و عبثند. 525 01:24:20.724 --> 01:24:23.697 ‫من دلم برای حیوانات و آدم‌ها می‌سوزد، 526 01:24:23.730 --> 01:24:27.304 ‫چرا که بی‌هیچ نظرخواهی و شوری ‫به درون این زندگی پرت شده‌اند. 527 01:24:28.773 --> 01:24:32.080 ‫شاید آدم‌ها بیشتر لایق دلسوزی و ترحمند، 528 01:24:32.114 --> 01:24:38.693 ‫چون درست به قدری از هوش و فراست برخوردارند ‫که در مقابل تسلسُل طبیعی پی‌آمدها ایستادگی کنند. 529 01:24:39.394 --> 01:24:45.206 ‫این، آدم‌ها را بدطینت و مستأصل ‫و نه‌چندان دوست‌داشتنی کرده. 530 01:24:46.408 --> 01:24:50.751 ‫با این حال، زندگی می‌تواند جور دیگری زیسته شود. 531 01:24:51.719 --> 01:24:55.393 ‫هیچ انگیزشی منطقی‌تر از عشق وجود ندارد. 532 01:24:56.062 --> 01:25:00.303 ‫عشق، زندگی را برای عاشق ‫و معشوقش قابل‌تحمل‌تر می‌کند. 533 01:25:00.336 --> 01:25:07.551 ‫ما باید به مرور زمان تشخیص داده باشیم ‫که این تنها شانسمان بوده؛ 534 01:25:07.585 --> 01:25:10.724 ‫تنها شانسمان برای یک زندگی بهتر. 535 01:25:11.859 --> 01:25:18.439 ‫این تنها شانس آدمیزاد، ‫برای لشکری بی‌پایان از مردگان، تا ابد از بین رفته. 536 01:25:19.274 --> 01:25:22.347 ‫مدام به این موضوع فکر می‌کنم. 537 01:25:22.373 --> 01:25:26.618 ‫نمی‌توانم درک کنم که چرا مجبوریم ‫مسیر اشتباه را انتخاب کنیم. 538 01:25:27.257 --> 01:25:30.029 ‫فقط می‌دانم که کار از کار گذشته. 539 01:25:38.880 --> 01:25:42.354 ‫پاییز امسال، سروکله کلاغ سفیدی پیدا شد. 540 01:25:43.923 --> 01:25:46.696 ‫کمی عقبتر از دیگر کلاغ‌ها پرواز می‌کند... 541 01:25:46.729 --> 01:25:51.675 ‫و جداافتاده از سوی همراهانش، ‫تنها روی درختی می‌نشیند. 542 01:25:58.286 --> 01:26:01.659 ‫نمی‌توانم درک کنم که چرا ‫دیگر کلاغ‌ها دوستش ندارند. 543 01:26:01.693 --> 01:26:04.699 ‫به نظر من پرنده‌ای بسیار زیباست، 544 01:26:04.732 --> 01:26:08.206 ‫اما از چشم دیگر پرندگان، زشت و نفرت‌انگیز است. 545 01:26:08.239 --> 01:26:12.382 ‫یک پوچیِ فلاکت‌بار که ‫نباید وجودی داشته باشد، 546 01:26:12.826 --> 01:26:14.919 ‫کلاغی سفید. 547 01:26:16.288 --> 01:26:20.831 ‫آنجا می‌نشیند، تا این که ‫دسته پرندگان از آنجا پر می‌زنند... 548 01:26:20.864 --> 01:26:24.539 ‫و بعد من برایش کمی خوراک می‌برم. 549 01:26:24.572 --> 01:26:27.778 ‫نمی‌تواند بفهمد که چرا طرد شده؛ 550 01:26:27.811 --> 01:26:30.684 ‫این تنها زندگی‌ایست که می‌شناسد. 551 01:26:30.717 --> 01:26:34.762 ‫همیشه یک مطرود خواهد بود ‫و آنقدر تنها... 552 01:26:34.788 --> 01:26:40.303 ‫که از آدم‌ها کمتر از برادران سیاهش می‌ترسد. 553 01:26:41.803 --> 01:26:49.803 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 554 01:26:56.302 --> 01:27:01.913 ‫هر روز منتظر کلاغ سفید می‌مانم ‫و سراغش می‌روم... 555 01:27:01.952 --> 01:27:06.616 ‫و او مهرآمیز با چشمانی که ‫به سرخی می‌زنند، نگاهم می‌کند. 556 01:27:06.642 --> 01:27:09.529 ‫کار زیادی برایش از دستم برنمی‌آید. 557 01:27:09.562 --> 01:27:15.272 ‫شاید ته‌مانده غذا‌هایم، زندگی‌ای را ‫درازا می‌بخشند که نباید به درازا کشیده شود. 558 01:27:16.643 --> 01:27:19.549 ‫ولی من می‌خواهم که کلاغ سفید زندگی کند... 559 01:27:19.582 --> 01:27:24.391 ‫و گاهی خیال می‌کنم که ‫کلاغی دیگر در جنگل وجود دارد... 560 01:27:24.424 --> 01:27:27.464 ‫و این که همدیگر را پیدا می‌کنند. 561 01:27:27.497 --> 01:27:31.839 ‫باور ندارم که این اتفاق خواهد افتاد، ‫فقط از ته دل آرزویش را دارم. 562 01:27:39.087 --> 01:27:43.462 ‫به تدریج از قید گذشته‌ام رها... 563 01:27:43.496 --> 01:27:47.003 ‫و به حالتی جدید وارد شدم. 564 01:28:27.951 --> 01:28:32.226 ‫خرداد بود که آب‌وهوا واقعاً بهتر شد. 565 01:28:32.259 --> 01:28:34.832 ‫دو سال در جنگل سپری شده بود. 566 01:28:34.865 --> 01:28:40.476 ‫دیگر به ندرت فکر این که روزی کسی ‫ممکن است پیدایم کند از ذهنم می‌گذشت. 567 01:28:41.613 --> 01:28:44.885 ‫تصمیم گرفتم زودتر ‫به چراگاه رهسپار شوم. 568 01:29:03.590 --> 01:29:08.700 ‫اواخر خرداد بود که توانستم بالاخره به چراگاه عادت کنم، 569 01:29:08.733 --> 01:29:11.673 ‫اما این بار اصلاً مثل سال گذشته نبود. 570 01:29:11.699 --> 01:29:15.974 ‫اولین تابستانم در آنجا ‫دیگر برای همیشه گذشته بود... 571 01:29:16.014 --> 01:29:18.901 ‫و نسخه‌ای ضعیف‌تر و ‫کم‌فروغ‌تر از آن تابستان را نمی‌خواستم، 572 01:29:18.927 --> 01:29:24.266 ‫بنابراین به خودم اجازه ندادم که باری دیگر ‫تسلیم همان افسون قدیمی شوم. 573 01:29:25.365 --> 01:29:28.238 ‫اما چراگاه انجام این کار را برایم سخت نکرد. 574 01:29:28.271 --> 01:29:33.015 ‫پوست درکشیده بود و نمایی ناآشنا ‫پیش رویم گذاشته بود. 575 01:29:34.615 --> 01:29:37.858 ‫اغلب مثل سال پیش، ‫بر نیمکت کنار خانه می‌نشستم... 576 01:29:37.891 --> 01:29:40.631 ‫ و به اطراف چمنزار نگاه می‌کردم. 577 01:29:40.664 --> 01:29:42.768 ‫نسبت به قبل فرقی نکرده بود... 578 01:29:42.801 --> 01:29:45.607 ‫و بویش به همان خوشی بود، 579 01:29:45.641 --> 01:29:49.915 ‫اما دوباره مثل گذشته ازخودبی‌خود نشدم. 580 01:29:55.125 --> 01:29:57.831 ‫دیگر زمان زیادی از خانه دور نمی‌ماندم، 581 01:29:57.865 --> 01:30:02.006 ‫چرا که تابستان گذشته، تکلیفم را ‫با خودم روشن کرده بودم. 582 01:30:02.039 --> 01:30:05.012 ‫دیگر اهمیت نمی‌دادم دیوار تا کجا می‌رفت. 583 01:30:12.059 --> 01:30:17.403 ‫آن تابستان، به کلی فراموش کردم ‫که لوکس یک سگ بود و من یک انسان. 584 01:30:17.436 --> 01:30:22.113 ‫یعنی می‌دانستم ولی ‫معنای خودش را از دست داده بود. 585 01:30:24.483 --> 01:30:27.657 ‫لوکس هم تغییر کرده بود. 586 01:30:28.158 --> 01:30:32.701 ‫حالا آنقدر از توجه من ‫برخوردار بود که آرام‌تر شده بود... 587 01:30:32.735 --> 01:30:38.947 ‫و دائماً از این نمی‌ترسید که اگر برای ‫پنج دقیقه نباشد، من آب بشوم بروم زیر زمین. 588 01:30:40.951 --> 01:30:42.955 ‫حالا که فکرش را می‌کنم، 589 01:30:42.988 --> 01:30:47.965 ‫به گمانم این تنها ترس بزرگ او ‫در زندگی سگی‌اش بود. 590 01:30:47.998 --> 01:30:50.804 ‫ترس رها شدن به حال خود. 591 01:30:52.439 --> 01:30:55.479 ‫من هم خیلی چیزها یاد گرفته بودم. 592 01:30:55.513 --> 01:30:59.120 ‫تقریباً تمام حرکات و ‫صداهایش را می‌فهمیدم. 593 01:31:00.289 --> 01:31:05.165 ‫اینک، بالاخره درک متقابلی در سکوتمان بود. 594 01:33:07.271 --> 01:33:09.990 ‫♪ اثری از باخ ♪ 595 01:36:42.574 --> 01:36:45.144 ‫لوکس را تا کلبه بردم... 596 01:36:46.481 --> 01:36:48.952 ‫و روی نیمکت خواباندمش. 597 01:36:52.527 --> 01:36:56.535 ‫ناگهان کوچک و سبک شده بود. 598 01:36:59.172 --> 01:37:05.586 ‫و بعد، گویی از آن طرف دنیا، ‫نعره کشیدن بلا را شنیدم. 599 01:37:05.953 --> 01:37:08.826 ‫ترسیده و از خود بی‌خود. 600 01:37:09.628 --> 01:37:12.499 ‫سعی کردم آرامَش کنم. 601 01:37:13.836 --> 01:37:16.775 ‫همان موقع بود که یاد آن مرد افتادم. 602 01:37:21.016 --> 01:37:23.889 ‫می‌دانستم باید مرده باشد. 603 01:37:25.024 --> 01:37:28.866 ‫چنان هدف بزرگی بود که ‫امکان نداشت خطا بزنم. 604 01:37:33.909 --> 01:37:36.582 ‫خوشحال بودم که مرده بود، 605 01:37:37.584 --> 01:37:42.092 ‫وگرنه برایم سخت می‌شد که ‫انسانی زخمی را بکشم. 606 01:37:42.125 --> 01:37:45.566 ‫با این وجود، نمی‌توانستم زنده هم بگذارمش. 607 01:37:45.600 --> 01:37:48.872 ‫شاید هم می‌توانستم. نمی‌دانم. 608 01:37:51.912 --> 01:37:55.018 ‫نمی‌خواستم که در چمنزار... 609 01:37:55.051 --> 01:38:00.261 ‫کنار گوساله‌ی مُرده، روی چمن‌های تازه ولش کنم. 610 01:38:00.294 --> 01:38:03.067 ‫پس او را از پاهایش گرفتم... 611 01:38:03.100 --> 01:38:05.806 ‫و تا چشم‌انداز کشاندم. 612 01:38:05.840 --> 01:38:11.150 ‫در آنجا... جایی که سنگ‌ها ‫سرازیر به سراشیبی می‌ریزند... 613 01:38:11.183 --> 01:38:13.120 ‫و رزهای آلپی در خرداد شکوفه می‌دهند، 614 01:38:13.154 --> 01:38:16.026 ‫رهایش کردم تا به پایین بغلتد. 615 01:38:21.738 --> 01:38:25.311 ‫همان شب برای لوکس قبری کندم. 616 01:38:25.813 --> 01:38:29.888 ‫گودال را عمیق کندم و لوکس را درونش خواباندم، 617 01:38:29.921 --> 01:38:34.731 ‫با خاک رویش را پوشاندم و ‫چمن‌ها را رویش پا کوبیدم... 618 01:38:34.764 --> 01:38:37.335 ‫و بعد خیلی خسته بودم، 619 01:38:38.137 --> 01:38:41.043 ‫خسته‌تر از همیشه. 620 01:38:48.419 --> 01:38:50.489 ‫♪ اثری از باخ ♪ 621 01:39:54.623 --> 01:40:00.001 ‫بعد روی نیمکت نشستم و ‫منتظر شب دراز ماندم. 622 01:40:00.034 --> 01:40:03.140 ‫شبی درخشان و پرستاره بود... 623 01:40:03.174 --> 01:40:07.115 ‫و باد از میان صخره‌ها، ‫سوزناک به پایین می‌وزید. 624 01:40:07.148 --> 01:40:12.192 ‫اما من سردتر از باد بودم و ‫سوز و سرما را احساس نکردم. 625 01:40:15.498 --> 01:40:20.274 ‫سپیده‌دم بلند شدم و ‫همراه بلا از چراگاه رفتم. 626 01:40:22.312 --> 01:40:26.486 ‫روز بعد، کارهای همیشگیم را از سر گرفتم. 627 01:40:27.055 --> 01:40:31.463 ‫ماه مهر که آمد، سیب‌زمینی‌ها ‫و محصولات را برداشت کردم. 628 01:40:32.132 --> 01:40:38.010 ‫علف‌ها باید درو می‌شدند، ‫اما آن هم یک هفته بیشتر وقت نبرد... 629 01:40:39.379 --> 01:40:43.320 ‫و عاقبت با جسمی خسته و خرد و خمیر، 630 01:40:43.354 --> 01:40:45.692 ‫دست از فرار بی‌حاصل برداشتم... 631 01:40:45.725 --> 01:40:48.497 ‫و با افکارم رودررو شدم. 632 01:40:52.673 --> 01:40:55.645 ‫هیچ چیز عایدم نشد. 633 01:41:11.176 --> 01:41:15.986 ‫دوست دارم بدانم که چرا ‫آن مرد غریبه حیواناتم را کشت. 634 01:41:16.654 --> 01:41:21.330 ‫هرگز نخواهم فهمید و ‫شاید اینگونه هم بهتر باشد. 635 01:41:24.336 --> 01:41:27.142 ‫حالا دیگر کاملاً آرامم. 636 01:41:27.743 --> 01:41:30.615 ‫می‌توانم کمی دورتر از این را ببینم. 637 01:41:31.150 --> 01:41:34.623 ‫می‌بینم که این هنوز پایان کار نیست. 638 01:41:35.291 --> 01:41:38.164 ‫چرخ روزگار می‌چرخد. 639 01:41:38.197 --> 01:41:42.272 ‫گوساله، مروارید و لوکس، ‫هرگز دوباره وجود نخواهند داشت، 640 01:41:43.407 --> 01:41:48.250 ‫اما چیزی جدید در راه است ‫و نمی‌توانم جلویش را بگیرم. 641 01:41:49.319 --> 01:41:54.763 ‫خاطرات، سوگواری‌ها، ترس و کار پرمشقت، 642 01:41:54.797 --> 01:41:58.370 ‫همه تا زنده‌ام باقی خواهند ماند. 643 01:42:08.290 --> 01:42:12.799 ‫امروز، ۷ اسفند، 644 01:42:12.833 --> 01:42:15.371 ‫گزارشم را پایان می‌دهم. 645 01:42:16.874 --> 01:42:20.348 ‫دیگر یک برگ کاغذ هم باقی نمانده است. 646 01:42:21.851 --> 01:42:24.289 ‫حالا دوروبر ۵ عصر است... 647 01:42:24.322 --> 01:42:28.464 ‫و چنان روشن که می‌توانم ‫بدون چراغ بنویسم. 648 01:42:29.466 --> 01:42:34.577 ‫کلاغ‌ها برخاسته‌اند و با جیغ و واغ‌ ‫بر فراز جنگل چرخ می‌زدند. 649 01:42:35.478 --> 01:42:37.649 ‫وقتی آن‌ها از نظر دور شوند، 650 01:42:37.683 --> 01:42:41.891 ‫به فضای باز خواهم رفت و ‫کلاغ سفید را خوراک خواهم داد. 651 01:42:43.427 --> 01:42:45.732 ‫آنجا منتظرم است. 652 01:42:52.442 --> 01:43:00.769 ‫زیرنویس از مسیح محمودزاده 653 01:43:01.032 --> 01:43:14.854 « سینمافریک - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ CinemaFreak.Net ]