1 00:00:00,001 --> 00:00:14,441 ‫به یاد ابراهیم منصفی (رامی) ۱۳۷۶–۱۳۲۴ ‫شاعر، خنیاگر، نویسنده و بازیگر هرمزگانی 2 00:00:14,851 --> 00:00:20,952 « ارائه شده توسط رسانه بزرگ سینمافریک » 3 00:00:21,369 --> 00:00:28,371 ‫برای درک بهتر گذر زمان، تاریخ‌ها از میلادی به شمسی تبدیل شده‌اند. 4 00:00:31,386 --> 00:00:36,892 ‫با بازی مارتینا گیدک 5 00:00:43,040 --> 00:00:50,586 ‫دیوار 6 00:00:51,852 --> 00:00:57,511 ‫فیلمی از یولیان رومن پولسلر 7 00:00:58,558 --> 00:01:04,172 ‫براساس رمانی با همین نام از مارلن هاوس‌هوفر 8 00:01:06,212 --> 00:01:12,142 ‫امروز، ۱۵ آبان، ‫نگارش گزارشم را آغاز می‌کنم. 9 00:01:13,593 --> 00:01:17,668 ‫تا آنجایی که می‌توانم همه چیز را ‫دقیق خواهم نوشت. 10 00:01:19,038 --> 00:01:23,312 ‫هر چند حتی نمی‌دانم که حقیقتاً ‫امروز ۱۵ آبان است یا نه. 11 00:01:23,713 --> 00:01:28,990 ‫در طول زمستان سال قبل، ‫حساب چند روز از دستم در رفت. 12 00:01:29,525 --> 00:01:32,797 ‫حتی نمی‌توانم روزهای هفته را ‫از هم تشخیص دهم. 13 00:01:33,232 --> 00:01:36,472 ‫نه این که فکر کنم این چندان مهم باشد. 14 00:01:37,608 --> 00:01:41,415 ‫ناگزیرم که به چند یادداشت‌ کوتاه ‫متکی باشم و استناد کنم. 15 00:01:41,448 --> 00:01:45,724 ‫کوتاه از این رو که هرگز ‫تصور نمی‌کردم این گزارش را بنویسم. 16 00:01:45,757 --> 00:01:52,036 ‫متأسفانه خیلی از چیزهایی که به یاد می‌آورم، ‫با تجربیات واقعیم تفاوت خواهند داشت. 17 00:01:52,605 --> 00:01:56,178 ‫احتمالاً تمام گزارش‌ها از این مسئله رنج می‌برند. 18 00:01:56,579 --> 00:01:59,819 ‫من برای لذت نویسندگی، نمی‌نویسم. 19 00:01:59,852 --> 00:02:03,549 ‫اتفاقات زیادی برایم افتاده که ‫اگر خواهان از کف دادن عقلم نیستم، 20 00:02:03,575 --> 00:02:06,581 ‫باید بر روی کاغذ بیاورمشان. 21 00:02:06,833 --> 00:02:11,175 ‫هیچ کسی اینجا نیست که ‫به فکرم و مراقبم باشد. 22 00:02:11,475 --> 00:02:13,747 ‫من تک و تنهایم... 23 00:02:13,780 --> 00:02:18,757 ‫و باید بکوشم تا از ماه‌های ‫تاریک و بلند زمستان گذر کنم. 24 00:02:19,725 --> 00:02:21,829 ‫این وظیفه را بر عهده گرفته‌ام... 25 00:02:21,863 --> 00:02:27,474 ‫تا مرا از چشم دوختن در گرگ‌و‌میش صبح ‫و ترسان بودن، دور نگاه دارد. 26 00:02:28,376 --> 00:02:30,446 ‫چرا که ترسانم. 27 00:02:30,480 --> 00:02:33,219 ‫ترس از هر سمت و سویی مرا می‌لرزاند... 28 00:02:33,252 --> 00:02:37,595 ‫و نمی‌خواهم آنقدر صبر کنم تا ‫به جانم نفوذ کند و بر من چیره شود. 29 00:02:37,628 --> 00:02:40,266 ‫آنقدر خواهم نوشت تا تاریکی و شب فرارسد، 30 00:02:40,300 --> 00:02:44,474 ‫و این کار جدید و ناآشنا ‫باید ذهنم را خسته و کوفته کند، 31 00:02:44,509 --> 00:02:47,214 ‫خالی و خواب‌آلود. 32 00:02:47,247 --> 00:02:52,490 ‫ترس من از سر زدن سپیده نیست، ‫تنها از پسین‌های بلند و غم‌افزاست. 33 00:02:53,990 --> 00:03:01,990 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 34 00:03:50,574 --> 00:03:56,586 ‫من بر پشت تقویم‌های قدیمی و ‫کاغذهای تجاری رنگ و رو رفته می‌نویسم. 35 00:03:56,619 --> 00:03:59,090 ‫کاغذها متعلق به هوگو روتلینگرند، 36 00:03:59,123 --> 00:04:02,665 ‫گردآورنده‌ای ماهر و یک مالیخولیایی. 37 00:04:02,698 --> 00:04:05,937 ‫در حقیقت، این گزارش باید ‫با هوگو آغاز شود. 38 00:04:05,971 --> 00:04:09,411 ‫اگر به خاطر حس گردآوری و ‫مالیخولیایی بودن او نبود، 39 00:04:09,444 --> 00:04:11,716 ‫من امروز اینجا ننشسته بودم. 40 00:04:11,749 --> 00:04:14,822 ‫احتمالاً حتی زنده هم نبودم. 41 00:04:32,472 --> 00:04:36,208 ‫خواهرها و برادرها، ‫آزادی و عشق بهم بدین 42 00:04:36,542 --> 00:04:40,556 ‫آزادی یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت 43 00:04:40,690 --> 00:04:44,481 ‫لطفاً بهم آزادی بدین، ‫آزادی و عشق 44 00:04:44,613 --> 00:04:48,363 ‫چرا آزادی داری، [نامفهوم] 45 00:05:03,042 --> 00:05:05,188 ‫آزادی 46 00:05:05,253 --> 00:05:08,685 ‫[نامفهوم] یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت 47 00:05:50,614 --> 00:05:53,980 ‫ساعت ۳ بعد از ظهر بود که ‫به کلبه‌ شکاری رسیدیم. 48 00:05:55,255 --> 00:05:59,632 ‫پس از ته‌بندی، هنگامی که ‫هوگو کم‌کَمَک به چرت زدن می‌افتاد، 49 00:05:59,665 --> 00:06:03,673 ‫لوییز پیشنهاد کرد که دوباره ‫با هم به روستا برگردند. 50 00:06:08,195 --> 00:06:10,313 ‫بیا دیگه! 51 00:06:14,572 --> 00:06:18,569 ‫زیاد نمی‌مونیم. ‫صبح زود بلند میشیم، میریم شکار. 52 00:06:18,740 --> 00:06:21,828 ‫اگه خواستی بیای پیشمون، ‫سوییچ رو فرمونه. 53 00:06:21,854 --> 00:06:24,287 ‫- بیا دیگه! ‫- باشه. 54 00:06:26,490 --> 00:06:29,608 ‫لوکس کجاست؟ لوکس؟ 55 00:06:29,741 --> 00:06:31,178 ‫می‌تونه همینجا بمونه! 56 00:06:32,190 --> 00:06:34,795 ‫سگ خنگ هیچ وقت حرف گوش نمیده! 57 00:06:38,660 --> 00:06:39,719 ‫لوکس؟ 58 00:06:41,068 --> 00:06:42,682 ‫لوکس، بیا! 59 00:06:46,752 --> 00:06:50,169 ‫آفرین، دنبالمون بیا! 60 00:06:51,480 --> 00:06:52,527 ‫بیا! 61 00:06:53,037 --> 00:06:54,110 ‫بیا لوکس! 62 00:06:54,185 --> 00:06:56,686 ‫پشت سرمون بیا! ‫بیا، بیا لوکس! 63 00:06:56,712 --> 00:06:57,931 ‫زیاد سخت نگیر. 64 00:06:57,957 --> 00:07:03,048 ‫لوکس، یا باهامون میای یا همین‌جا می‌مونی، ‫برو بمون، برگرد خونه! برگرد! 65 00:07:03,416 --> 00:07:04,332 ‫برو! 66 00:07:05,190 --> 00:07:06,159 ‫برو! 67 00:08:20,400 --> 00:08:28,195 ‫[صدای آنگ سان سو چی، فعال سیاسی برنده جایزه صلح نوبل که ‫در سال ۲۰۱۰ پس از ۱۵ سال، حصر خانگی‌اش شکسته شد.] 68 00:09:17,359 --> 00:09:20,132 ‫در ساعت ۹ تصمیم گرفتم به رخت‌خواب بروم. 69 00:09:20,165 --> 00:09:24,440 ‫در را قفل کردم و کلید را ‫با خودم به اتاق بردم. 70 00:10:49,798 --> 00:10:52,640 ‫لوکس، چه خبره؟ 71 00:11:35,936 --> 00:11:38,876 ‫حتماً در روستا مانده بودند. 72 00:11:38,909 --> 00:11:41,281 ‫خیلی تعجب کرده بودم. 73 00:11:41,314 --> 00:11:44,322 ‫هوگو طاقت تخت‌خواب‌های کوتاه ‫مهمانخانه را نداشت... 74 00:11:44,348 --> 00:11:46,825 ‫و آنقدر بی‌ملاحظه نبود که... 75 00:11:46,858 --> 00:11:49,764 ‫تمام شب مرا در کلبه ‫تک و تنها بگذارد. 76 00:11:51,568 --> 00:11:55,309 ‫همراه لوکس راه روستا را در پیش گرفتم. 77 00:11:59,584 --> 00:12:02,824 ‫نمی‌توانستم سر در بیاورم چه اتفاقی افتاده. 78 00:12:03,292 --> 00:12:07,146 ‫از بس در فکر و نگران خانواده روتلینگر بودم... 79 00:12:07,172 --> 00:12:11,376 ‫که به زحمت متوجه سرما و ‫رطوبت هوا در تنگه شدم. 80 00:12:12,174 --> 00:12:15,180 ‫ممکن بود هوگو سکته قلبی کرده باشد. 81 00:12:15,583 --> 00:12:17,987 ‫چون هوگو آدمی مالیخولیایی بود، 82 00:12:18,020 --> 00:12:21,595 ‫دیگر دست از جدی گرفتن ‫وضعیتش کشیده بودیم. 83 00:12:22,630 --> 00:12:26,437 ‫قدم‌هایم را سرعت بخشیدم ‫و لوکس را جلوتر فرستادم. 84 00:12:27,005 --> 00:12:30,284 ‫به فکر این نیفتاده بودم که ‫کفش‌های کوهنوردیم را بپوشم... 85 00:12:30,310 --> 00:12:34,376 ‫و داشتم پشت سر لوکس، ‫روی سنگ‌های نوک‌تیز، مضحکانه تلوتلو می‌خوردم. 86 00:13:06,423 --> 00:13:08,381 ‫لوکس؟ لوکس؟ 87 00:13:09,860 --> 00:13:11,187 ‫لوکس؟ 88 00:13:12,161 --> 00:13:13,602 ‫چی شده لوکس؟ 89 00:13:14,609 --> 00:13:16,123 ‫چی شده؟ 90 00:13:17,949 --> 00:13:20,101 ‫خودتو زخمی کردی؟ 91 00:13:24,237 --> 00:13:26,756 ‫زبونتو گاز گرفتی؟ 92 00:13:34,186 --> 00:13:35,759 ‫بیا لوکس! 93 00:13:36,731 --> 00:13:38,370 ‫بیا! 94 00:13:40,606 --> 00:13:42,606 ‫لوکس، چی شده؟ 95 00:13:44,450 --> 00:13:46,409 ‫بیا! 96 00:14:28,314 --> 00:14:32,470 ‫سپس، صدای تپنده‌ای را شنیدم ‫و نگاهی به اطراف انداختم... 97 00:14:32,496 --> 00:14:37,900 ‫تا این که پی بردم، این تپش قلب ‫خودم است که در گوش‌هایم غره راه انداخته. 98 00:14:40,038 --> 00:14:44,814 ‫قلبم، پیش از آن که حتی متوجه شوم ‫به ترس و وحشت افتاده بود. 99 00:14:46,818 --> 00:14:49,624 ‫با تردید، دوباره امتحان کردم... 100 00:14:50,058 --> 00:14:55,368 ‫و باز دستم روی چیزی شبیه ‫شیشه پنجره قرار گرفت. 101 00:15:31,185 --> 00:15:37,517 ‫ناگهان متوجه شدم که چه چیزی ناخودآگاه، ‫تمام این مدت مرا دل‌نگران کرده. 102 00:15:37,642 --> 00:15:40,458 ‫این که جاده تماماً متروکه بود. 103 00:15:40,491 --> 00:15:44,834 ‫باید کسی سال‌ها پیش، ‫این خبر را در بوق و کرنا کرده باشد... 104 00:15:45,168 --> 00:15:47,429 ‫و طبیعی و بدیهی بود که اهالی روستا... 105 00:15:47,455 --> 00:15:50,946 ‫کنجکاو باشند و دور دیوار تجمع کنند. 106 00:15:51,161 --> 00:15:54,352 ‫حتی اگر هیچ کدامشان ‫دیوار را نیافته باشد... 107 00:15:54,386 --> 00:15:57,358 ‫مطمئناً هوگو و لوییز باید ‫با آن برخورد می‌کردند. 108 00:15:57,392 --> 00:16:00,131 ‫ندیدن هیچ احدالناسی، 109 00:16:00,164 --> 00:16:03,505 ‫ذهنم را حتی بیشتر از خود دیوار ‫به هم می‌ریخت. 110 00:16:30,525 --> 00:16:33,832 ‫سه بار دیگر از جا بلند شدم ‫و به خودم قبولاندم... 111 00:16:33,866 --> 00:16:36,768 ‫که آنجا، سه قدم جلوتر از من، 112 00:16:36,794 --> 00:16:42,248 ‫واقعاً چیزی نامرئی، صاف و سرد وجود داشت... 113 00:16:42,282 --> 00:16:45,054 ‫که راهم را سد کرده بود. 114 00:16:45,923 --> 00:16:48,027 ‫فکر کردم خیالاتی شده‌ام... 115 00:16:48,060 --> 00:16:51,466 ‫اما خوب می‌دانستم که ‫به هیچ وجه چنین نبود. 116 00:16:52,335 --> 00:16:55,408 ‫بسیار آسان‌تر می‌توانستم با ‫یک وضعیت جنون آنی کنار بیایم... 117 00:16:55,441 --> 00:16:59,016 ‫تا این چیز هولناکِ نامرئی. 118 00:17:19,657 --> 00:17:23,598 ‫اولین خانه کوچک روستایی، ‫در واقع تنها یک کلبه، 119 00:17:23,631 --> 00:17:26,370 ‫دقیقاً همین نزدیکی‌ها بود. 120 00:17:26,403 --> 00:17:29,076 ‫بالاخره می‌توانستم کلبه را ببینم. 121 00:17:29,109 --> 00:17:34,352 ‫احساس آرام و ساکنی زیر آفتاب داشت. ‫منظره‌ای پرآرامش و آشنا. 122 00:17:35,555 --> 00:17:37,092 ‫ببخشید! 123 00:17:37,758 --> 00:17:39,198 ‫ببخشید، من... 124 00:18:55,314 --> 00:18:58,187 ‫بیا لوکس، بیا. 125 00:18:59,687 --> 00:19:07,687 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 126 00:19:19,396 --> 00:19:23,738 ‫لوکس و من در موقعیت بغرنجی بودیم... 127 00:19:23,771 --> 00:19:27,378 ‫و در آن لحظه نمی‌دانستیم ‫چقدر اوضاعمان وخیم است. 128 00:19:27,813 --> 00:19:32,455 ‫اما کاملاً گمشده نبودیم، ‫چرا که همدیگر را داشتیم. 129 00:19:35,960 --> 00:19:40,591 ‫آشکار بود که نمی‌توانست حقیقت باشد؛ ‫چنین چیزهایی اتفاق نمی‌افتند... 130 00:19:40,939 --> 00:19:45,214 ‫و اگر هم می‌افتند، ‫نه در روستاهای کوچک میان دل کوه‌ها، 131 00:19:45,248 --> 00:19:48,721 ‫نه در اتریش و نه در اروپا. 132 00:19:49,723 --> 00:19:52,295 ‫می‌دانم این فکر چقدر مسخره به نظر می‌رسد، 133 00:19:52,328 --> 00:19:56,303 ‫اما باید اعتراف کنم، ‫این چیزی بود که فکر می‌کردم. 134 00:20:02,670 --> 00:20:06,399 ‫♪ اثری از باخ ♪ 135 00:22:44,940 --> 00:22:49,281 ‫نزدیک ساعت ۶، هنگامی که پرندگان ‫آواز سر دادند، بیدار شدم. 136 00:22:49,950 --> 00:22:54,125 ‫با این که به ندرت تکانی خورده بودم، ‫لوکس می‌دانست که بیدارم... 137 00:22:54,158 --> 00:22:56,597 ‫و به تختم آمد تا صبح بخیر بگوید. 138 00:23:01,774 --> 00:23:04,145 ‫ناگهان، کاملاً ناممکن به نظر می‌رسید... 139 00:23:04,178 --> 00:23:06,984 ‫که از آن روز آفتابی در خرداد ‫جان سالم به در ببرم. 140 00:23:07,417 --> 00:23:11,225 ‫در عین حال می‌دانستم که ناگزیرم ‫از آن موقعیت، زنده بیرون بیایم... 141 00:23:11,761 --> 00:23:14,633 ‫و این که راه گریزی برایم در کار نبود. 142 00:23:14,967 --> 00:23:19,375 ‫مجبور بودم کاملاً آرام بمانم ‫و صرفاً این اوضاع را از سر بگذرانم. 143 00:23:25,789 --> 00:23:30,631 ‫بار اولی نبود که مجبور بودم ‫از چنین چیزی جان به در ببرم. 144 00:23:31,065 --> 00:23:35,073 ‫هر چه کمتر مقاومت می‌کردم، ‫همانقدر تحملش آسان‌تر می‌شد. 145 00:24:00,825 --> 00:24:04,767 ‫دیگر یادم نمی‌آید که آن صبح چه کردم. 146 00:24:06,102 --> 00:24:11,112 ‫شاید اینقدر ساعاتِ رفته بد بودند ‫که باید فراموششان می‌کردم. 147 00:24:11,881 --> 00:24:15,420 ‫شاید در وضعیت بهت و بی‌حسی ‫لحظات از من گذشتند. 148 00:24:15,453 --> 00:24:17,559 ‫نمی‌توانم به یاد آورم. 149 00:25:25,193 --> 00:25:28,935 ‫سرانجام ساعت ۲، هنگامی که ‫با لوکس در تنگه قدم می‌زدم... 150 00:25:28,968 --> 00:25:32,041 ‫از این حالت خارج شدم. 151 00:25:32,074 --> 00:25:37,543 ‫این بار بهتر از قبل مجهز بودم. ‫دوربین شکاری هوگو را همراهم داشتم. 152 00:26:17,297 --> 00:26:22,675 ‫اگر مردِ سر چاه مرده بود، ‫که شکی در این وارد نبود، 153 00:26:23,409 --> 00:26:26,049 ‫پس همه اهالی روستا نیز مرده بودند؛ 154 00:26:26,082 --> 00:26:30,600 ‫و نه فقط آدم‌ها، بلکه هر چه زنده بوده. 155 00:26:31,059 --> 00:26:35,768 ‫اگر این مرگ بود، بسیار سریع و سبک آمده بود، 156 00:26:35,801 --> 00:26:38,513 ‫تقریباً مهرآمیز و عاشقانه. 157 00:26:41,379 --> 00:26:46,590 ‫شاید عاقلانه‌تر بود که من هم با ‫هوگو و لوییز، به روستا رفته بودم. 158 00:27:12,167 --> 00:27:13,837 ‫لوکس! 159 00:27:14,251 --> 00:27:15,783 ‫چی شده لوکس؟ 160 00:27:15,916 --> 00:27:16,883 ‫لوکس! 161 00:27:18,920 --> 00:27:21,259 ‫برگرد اینجا لوکس! 162 00:27:22,185 --> 00:27:23,498 ‫لوکس! 163 00:28:19,487 --> 00:28:20,823 ‫بیا. 164 00:28:22,768 --> 00:28:24,071 ‫بیا! 165 00:28:28,293 --> 00:28:31,933 ‫برایم آشکار شده بود که گاو، ‫هم ممکن است موهبتی باشد... 166 00:28:31,966 --> 00:28:34,939 ‫و هم اما باری بر دوش. 167 00:28:34,972 --> 00:28:38,413 ‫چنین حیوانی را باید خوراک داد و ‫شیرش را دوشید... 168 00:28:38,446 --> 00:28:41,520 ‫و تمام‌مدت به کسی در کنارش نیاز است. 169 00:28:41,986 --> 00:28:45,728 ‫هم مالک و هم زندانی گاو شده بودم. 170 00:28:46,796 --> 00:28:49,569 ‫البته درباره خود گاو هم فکر کردم. 171 00:28:50,036 --> 00:28:53,777 ‫اگر خیلی خوش‌شانس بودم، ‫آبستن گوساله‌ای بود. 172 00:28:54,445 --> 00:28:57,016 ‫اما نمی‌توانستم رویش حساب کنم. 173 00:28:57,050 --> 00:29:01,493 ‫تنها می‌توانستم امیدوار باشم ‫که تا درازای سر حد، شیر بدهد. 174 00:29:02,728 --> 00:29:06,803 ‫هنوز موقعیتم را چون وضعیتی گذرا می‌دیدم. 175 00:29:07,505 --> 00:29:10,578 ‫دست‌کم، سعی کردم چنین ببینم. 176 00:29:15,019 --> 00:29:20,363 ‫به فکر اسمی برای گاوم افتادم و بِلا را انتخاب کردم. ‫(در ایتالیایی یعنی زیبا) 177 00:29:20,397 --> 00:29:22,935 ‫در واقع اصلاً به اسمی نیاز نداشت. 178 00:29:23,637 --> 00:29:29,716 ‫او تنها گاو جنگل بود، ‫شاید تنها گاو کل کشور. 179 00:29:33,997 --> 00:29:35,643 ‫تا فردا، بلا. 180 00:33:25,520 --> 00:33:27,958 ‫۱۰ روز گذشته بود، 181 00:33:27,992 --> 00:33:31,331 ‫و ذره‌ای وضعیتم تغییر نکرده بود. 182 00:33:31,364 --> 00:33:34,571 ‫برای ۱۰ روز، ذهنم را با کار ‫سرگرم و مشغول کرده بودم، 183 00:33:34,605 --> 00:33:37,210 ‫ولی دیوار هنوز قرص، سر جایش بود. 184 00:33:37,243 --> 00:33:40,216 ‫و هیچ کسی برای نجاتم نیامده بود. 185 00:33:43,957 --> 00:33:48,398 ‫هیچ راهی نداشتم جز این که با ‫واقعیتِ لخت رودررو شوم. 186 00:34:13,015 --> 00:34:15,152 ‫می‌توانستم خودم را بکشم... 187 00:34:15,186 --> 00:34:18,325 ‫یا که تلاش کنم و راهم را از زیر دیوار بکَنَم، 188 00:34:18,358 --> 00:34:22,433 ‫که خود ممکن بود ‫شکلی طاقت‌فرسا از خودکشی باشد. 189 00:34:24,571 --> 00:34:29,648 ‫یا می‌توانستم اینجا ماندگار شوم ‫و سعی کنم زنده بمانم. 190 00:34:35,326 --> 00:34:40,269 ‫دیگر آنقدر جوان نبودم ‫که جدی‌جدی به فکر خودکشی باشم. 191 00:34:40,302 --> 00:34:45,179 ‫بیشتر این فکر و خیال لوکس و بلا بود ‫که مرا از این کار بازمی‌داشت. 192 00:34:45,212 --> 00:34:50,723 ‫از برکت وسواس و دقت هوگو، ‫برای کل تابستان آذوقه و ملزومات داشتم. 193 00:34:50,757 --> 00:34:55,567 ‫یک خانه، ذخیره‌ای مادام‌العمر از چوب، ‫و یک گاو. 194 00:34:57,067 --> 00:35:05,067 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 195 00:35:42,894 --> 00:35:46,602 ‫مصمم، تصمیم گرفتم که ‫هر روز ساعت را کوک کنم... 196 00:35:46,635 --> 00:35:49,741 ‫و روزهای تقویم را خط بزنم. 197 00:35:49,775 --> 00:35:52,280 ‫آن موقع به نظرم بسیار مهم می‌آمد. 198 00:35:52,947 --> 00:35:58,425 ‫مذبوحانه سعی می‌کردم که ‫به بقایای زندگی متمدنانه‌ام چنگ بزنم. 199 00:35:59,795 --> 00:36:01,799 ‫نمی‌دانم که چرا. 200 00:36:02,501 --> 00:36:05,339 ‫تقریباً انگار اجباری درونی بود. 201 00:36:07,243 --> 00:36:09,681 ‫شاید از این می‌ترسیدم ‫که اگر خلافش را انجام دهم... 202 00:36:09,715 --> 00:36:12,621 ‫رفته‌رفته از انسان بودن ساقط می‌شوم... 203 00:36:12,987 --> 00:36:16,428 ‫و دیر یا زود کف زمین می‌خزم، ‫نجس و گندیده، 204 00:36:16,461 --> 00:36:19,668 ‫با اصوات مبهمی که از گلویم بیرون می‌ریزند. 205 00:36:20,236 --> 00:36:22,941 ‫مسئله این نبود که از ‫تبدیل شدن به حیوان می‌ترسیدم؛ 206 00:36:22,974 --> 00:36:25,747 ‫گر چه اینگونه چندان هم بد نمی‌شد. 207 00:36:25,780 --> 00:36:29,588 ‫با این اوصاف، یک انسان ‫هرگز نمی‌تواند به حیوانی مبدل شود، 208 00:36:29,621 --> 00:36:33,503 ‫بلکه از موجودیت حیوان، گذر ‫و به فرای آن غوطه می‌خورد. 209 00:36:35,833 --> 00:36:38,944 ‫نمی‌خواهم چنین سرنوشتی نصیب من شود. 210 00:36:39,374 --> 00:36:43,282 ‫این چیزیست که اخیراً بیش از همه مرا می‌ترساند... 211 00:36:43,315 --> 00:36:46,755 ‫و از سر همین ترس است ‫که این گزارش را می‌نویسم. 212 00:36:50,563 --> 00:36:56,642 ‫در ۱۱ خرداد، بارانی گرم و پربرکت ‫تمام روز بارید... 213 00:36:56,675 --> 00:37:01,752 ‫که مجبورم کرد یا در خانه بمانم، ‫یا به چشم‌زدنی خیسِ آب شوم. 214 00:37:38,024 --> 00:37:41,565 ‫آن غروب، گربه به خانه‌ام آمد. 215 00:37:42,934 --> 00:37:48,478 ‫بنابراین چهار نفر شده بودیم: ‫گاو، گربه، لوکس و من. 216 00:37:49,981 --> 00:37:52,453 ‫لوکس از همه به من نزدیک‌تر بود... 217 00:37:52,486 --> 00:37:56,127 ‫و طولی نکشید که دیگر فقط سگم نبود، ‫بلکه دوستم بود. 218 00:37:56,160 --> 00:38:00,570 ‫تنها دوست من در دنیایی ‫از اندوه و تنهایی. 219 00:38:56,393 --> 00:38:58,477 ‫چیزی نیست، لوکس. 220 00:40:05,251 --> 00:40:08,859 ‫بلا مرا پابند کلبه کرده بود، 221 00:40:08,893 --> 00:40:12,701 ‫ولی من می‌خواستم که ‫محیط اطراف را بگردم. 222 00:40:13,401 --> 00:40:18,377 ‫راهی را یادم بود که ‫به کلبه‌ای در آن بالاتر منتهی می‌شد... 223 00:40:18,418 --> 00:40:21,926 ‫و از آنجا نیز به روستای مقابل. 224 00:40:21,952 --> 00:40:23,823 ‫می‌خواستم به آنجا بروم. 225 00:41:32,134 --> 00:41:34,875 ‫لوکس، پشت سرم بمون. 226 00:42:02,960 --> 00:42:04,862 ‫لوکس، بمون! 227 00:43:06,147 --> 00:43:08,796 ‫حالا که آن دره‌ها را بررسی کرده بودم... 228 00:43:08,822 --> 00:43:12,593 ‫می‌توانستم بی‌آنکه چندین روز ‫دور از خانه بمانم، به آنجا بروم. 229 00:43:12,626 --> 00:43:17,603 ‫می‌توانستم تا چراگاه بالا بروم ‫و به منظره چشم بدوزم، 230 00:43:17,636 --> 00:43:22,513 ‫اما نمی‌توانستم خطر رفتن به ‫نزدیکی و دل رشته‌کوه را به جان بخرم. 231 00:43:22,546 --> 00:43:26,654 ‫طبیعتاً اگر دیواری در آنجا نبود، ‫کسی می‌توانست مرا پیدا کند. 232 00:43:26,688 --> 00:43:31,097 ‫مجبور بودم به خودم بگویم که ‫در این صورت، حتماً پیدایم می‌کنند. 233 00:43:31,130 --> 00:43:34,293 ‫می‌توانستم ساکت در خانه بنشینم و منتظر بمانم... 234 00:43:35,171 --> 00:43:41,390 ‫اما مدام احساس می‌کردم که باید کاری ‫برای از بین بردن بلاتکلیفی و سرگشتگیم انجام دهم. 235 00:43:43,067 --> 00:43:45,166 ‫♪ اثری از باخ ♪ 236 00:45:22,686 --> 00:45:25,856 ‫قریب ساعت ۱۰، نشستم تا نفسی تازه کنم. 237 00:45:26,337 --> 00:45:29,793 ‫جنگل، مه‌آلود زیر خورشید قائم، پهن بود... 238 00:45:29,819 --> 00:45:33,485 ‫و عطر خوش کاج‌ها، مشامم را سرمست می‌کردند. 239 00:45:34,443 --> 00:45:37,683 ‫به غایت آرام‌تر از شب‌های مهتابی بود، 240 00:45:37,716 --> 00:45:41,724 ‫چنانکه گویی جنگل با بختکی بر سینه‌اش ‫زیر خورشید زرد خسبیده بود. 241 00:45:41,758 --> 00:45:45,599 ‫پرنده‌ای شکاری در آسمان آبی چرخ می‌خورد. 242 00:45:46,499 --> 00:45:49,527 ‫لوکس خوابیده بود و گوش‌هایش هوا می‌پریدند... 243 00:45:49,553 --> 00:45:53,481 ‫و سکوت ستُرگ، مانند حبابی شیشه‌ای ‫بر سرم فرود آمده بود. 244 00:46:06,491 --> 00:46:10,149 ‫آرزو کردم می‌توانستم تا ابد آنجا بنشینم. 245 00:46:10,175 --> 00:46:13,387 ‫در گرما، در روشنایی، 246 00:46:13,421 --> 00:46:18,063 ‫با سگم پهلوی پایم ‫و آن پرنده‌ چرخنده بالای سرم. 247 00:46:33,226 --> 00:46:38,036 ‫با حس پشیمانی زیادی بلند شدم ‫و به راهم ادامه دادم. 248 00:46:38,070 --> 00:46:41,076 ‫در طول راه، به آرامی تغییر کردم... 249 00:46:41,109 --> 00:46:45,485 ‫و به تنها موجودی تبدیل شدم ‫که به آنجا تعلق نداشت، 250 00:46:45,519 --> 00:46:47,489 ‫یک انسان. 251 00:46:47,523 --> 00:46:50,127 ‫مغشوش از افکار مشوِش، 252 00:46:50,160 --> 00:46:53,768 ‫شاخه‌ها را خردکنان با کفش‌هایی زوار در رفته، 253 00:46:53,802 --> 00:46:56,708 ‫همدست در عمل خونین شکار. 254 00:48:06,748 --> 00:48:12,660 ‫متوجهم که هرگز یادداشتی از ‫روزهای شکار حیوانات ننوشته‌ام. 255 00:48:13,962 --> 00:48:17,836 ‫حالا به یاد می‌آورم که نوشتنش را ‫بیش از حد منزجرکننده می‌دانستم. 256 00:48:19,072 --> 00:48:22,044 ‫همین که مجبور به این کار بودم، ‫به قدر کافی ناخوشایند بود. 257 00:50:14,035 --> 00:50:19,045 ‫اسم بچه‌گربه را مروارید گذاشتم، ‫چون مثل مروارید سفید و درخشان بود. 258 00:50:20,114 --> 00:50:25,490 ‫پس از چند هفته متوجه شدم که ‫مروارید، موجود کوچک موژولیده، 259 00:50:25,525 --> 00:50:29,198 ‫در حال تبدیل شدن به ماده‌ای زیبا بود. 260 00:50:30,267 --> 00:50:33,306 ‫مروارید، معجزه‌ای کوچک بود... 261 00:50:33,340 --> 00:50:37,582 ‫اما همان موقع هم می‌دانستم که ‫در جای اشتباهی به دنیا آمده. 262 00:50:37,615 --> 00:50:40,521 ‫یک گربه سفید پُرمو در وسط جنگل... 263 00:50:40,555 --> 00:50:43,226 ‫به مرگی زودرس محکوم است. 264 00:50:43,727 --> 00:50:46,232 ‫به هیچ وجه شانسی نداشت. 265 00:50:47,635 --> 00:50:50,675 ‫شاید به خاطر همین، ‫اینقدر به او علاقه داشتم. 266 00:50:51,276 --> 00:50:54,159 ‫اگر به اولین تابستان بازبیندیشم، 267 00:50:54,185 --> 00:50:57,722 ‫افکارم بیشتر حول ‫مراقبت از حیواناتم می‌گذشتند... 268 00:50:57,755 --> 00:51:00,928 ‫تا وضعیت وخیم خودم. 269 00:51:02,198 --> 00:51:06,339 ‫این مصیبت، مرا از بند مسئولیت‌های ‫زیادی آزاد کرده بود... 270 00:51:06,372 --> 00:51:10,380 ‫اما به مرور زمان پی بردم ‫که بار جدیدی بر دوشم گذاشته. 271 00:51:10,414 --> 00:51:13,453 ‫تا توانستم وضعیت ‫را کمی سبک‌سنگین کنم، 272 00:51:13,486 --> 00:51:17,662 ‫پی بردم که دیگر کاری از دستم ‫برای تغییر اوضاع بر نمی‌آمد. 273 00:51:18,731 --> 00:51:24,643 ‫فکر نمی‌کنم که رفتار و عملکردم، ‫از روی بی‌بنیگی و احساس‌گرایی بود. 274 00:51:24,676 --> 00:51:29,027 ‫من صرفاً از غریزه‌ای پیروی می‌کردم ‫که درونم نهادینه شده بود، 275 00:51:29,053 --> 00:51:31,056 ‫که نمی‌توانستم در برابرش مقابله کنم، 276 00:51:31,089 --> 00:51:33,881 ‫مگر این که میل به تیشه بر ریشه خود زدن، داشتم. 277 00:51:33,907 --> 00:51:37,718 ‫نمی‌توانم درک کنم که چه چیزی در حمل ‫محموله‌ای که بر ما محول شده... ‫(مجاز از عمل زندگی کردن) 278 00:51:37,744 --> 00:51:41,361 ‫ننگین و ناشرافتمندانه است؛ ‫نظر به اینکه تمام حیوانات لازم‌الاجرای این کارند. 279 00:51:41,387 --> 00:51:45,119 ‫در پایان، همانطور که همه حیوانات می‌میرند، ‫ما هم می‌میریم. 280 00:51:45,284 --> 00:51:48,383 ‫دیگر حتی نمی‌دانم شرافت چیست. 281 00:51:49,225 --> 00:51:52,765 ‫به دنیا آمدن و از دنیا رفتن، ‫به شرافت [و اشرف بودن] مرتبط نیست. 282 00:51:52,799 --> 00:51:55,404 ‫این برای تمام مخلوقات رخ می‌دهد... 283 00:51:55,437 --> 00:51:58,553 ‫و معنایی فرای خود ندارد. 284 00:52:04,388 --> 00:52:07,361 ‫در ۲۹ تیر، شروع کردم به درو کردن علوفه. 285 00:52:08,861 --> 00:52:16,861 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 286 00:54:00,521 --> 00:54:04,663 ‫سه هفته برایم وقت برد ‫تا علفزار را درو کنم. 287 00:54:05,397 --> 00:54:08,102 ‫دلیل این تأخیر، تنها آب و هوا نبود، 288 00:54:08,135 --> 00:54:12,328 ‫بلکه خام‌دستی و ناتوانی جسمانیم نیز مؤثر بودند. 289 00:54:40,701 --> 00:54:44,609 ‫من تحت تأثیر هجمه‌ای از ناامیدی قرار گرفته بودم، 290 00:54:44,643 --> 00:54:47,414 ‫و برای اولین بار، ‫کاملا واضح درک کردم... 291 00:54:47,448 --> 00:54:50,119 ‫که چه بلای سنگینی بر سرم آمده. 292 00:54:50,153 --> 00:54:52,692 ‫نمی‌دانم چه اتفاقی برایم می‌افتاد... 293 00:54:52,725 --> 00:54:56,165 ‫اگر حس مسئولیت نسبت به حیواناتم، مرا به انجامِ... 294 00:54:56,198 --> 00:54:59,806 ‫حداقل‌ها و ضروری‌ترین ‫کارهای زندگی وانمی‌داشت. 295 00:55:04,516 --> 00:55:07,789 ‫دوست ندارم آن لحظات را به یاد آورم. 296 00:55:08,122 --> 00:55:12,832 ‫۱۴ روز بعد، توانستم خودم را جمع‌و‌جور کنم... 297 00:55:12,865 --> 00:55:15,203 ‫و زندگیم را از سر بگیرم. 298 00:55:35,402 --> 00:55:37,941 ‫♪ اثری از باخ ♪ 299 00:59:07,969 --> 00:59:11,375 ‫پاییز، همیشه فصل مورد علاقه‌ام بوده، 300 00:59:11,408 --> 00:59:14,548 ‫هر چند آن موقع حال جسمانی مساعدی نداشتم. 301 00:59:14,582 --> 00:59:17,621 ‫در طول روز، خسته بودم اما کاملاً بیدار... 302 00:59:18,222 --> 00:59:21,729 ‫و در شب، برای ساعت‌ها در ‫خواب ناآرامی نصفه‌ونیمه... 303 00:59:21,762 --> 00:59:25,215 ‫با رؤیاهایی که از همیشه ‫گیج‌کننده‌تر و واقعی‌تر بودند. 304 00:59:25,480 --> 00:59:29,591 ‫کسالت پاییزیم، در جنگل هم امانم نمی‌داد... ‫(افسردگی فصلی) 305 00:59:29,617 --> 00:59:33,984 ‫اما از آنجایی که به سختی می‌توانستم ‫تحملش کنم، شکلی ضعیف‌تر به خود گرفت. 306 00:59:34,187 --> 00:59:38,145 ‫شاید هم مجالی برای توجه به کسالتم نداشتم. 307 00:59:39,264 --> 00:59:42,571 ‫لوکس خیلی شاد و سرحال بود. 308 00:59:43,139 --> 00:59:46,779 ‫هر چند یک غریبه متوجه این موضوع نمی‌شد. 309 00:59:46,812 --> 00:59:49,518 ‫تقریباً همیشه سرحال بود. 310 00:59:49,552 --> 00:59:53,225 ‫هرگز ندیدم که بیشتر از سه دقیقه اخم کند. 311 00:59:53,626 --> 00:59:57,960 ‫او صرفاً نمی‌توانست در برابر ‫میل سرحال بودن، مقاومت کند. 312 00:59:58,736 --> 01:00:02,511 ‫و زندگی در جنگل، محرِکی دائمی برایش بود. 313 01:00:02,544 --> 01:00:06,185 ‫خورشید، برف، باد، باران... 314 01:00:06,218 --> 01:00:09,592 ‫هر چیزی مایه‌ی شادی و لذتش بود. 315 01:00:09,625 --> 01:00:13,465 ‫با بودن لوکس در کنارم، ‫هرگز نمی‌توانستم مدت زیادی غمگین بمانم. 316 01:00:13,499 --> 01:00:18,770 ‫تقریباً باعث شرم و حقارتم می‌شد که ‫بودنِ با من اینچنین شاد و سرحالش می‌کرد. 317 01:00:19,512 --> 01:00:23,242 ‫شاید خودبزرگ‌بینی بشر از ‫[رفتار متقابل] سگ‌ها نشأت می‌گیرد. 318 01:00:23,335 --> 01:00:29,466 ‫گاهی اوقات حتی تصور می‌کردم که باید ‫چیز خاص و ویژه‌ای درباره من وجود داشته باشد... 319 01:00:29,492 --> 01:00:33,372 ‫که باعث می‌شد لوکس، به محض ‫دیدنم به چپ و راست بغلتد. 320 01:00:33,405 --> 01:00:36,846 ‫البته هرگز، هیچ چیز خاص و ویژه‌ای ‫درباره‌ام وجود نداشت. 321 01:00:36,879 --> 01:00:40,486 ‫لوکس مثل تمام سگ‌ها بود، ‫کاملاً معتاد به آدم‌ها. 322 01:00:40,905 --> 01:00:43,943 ‫آره، سگ خودمی لوکس. 323 01:00:44,738 --> 01:00:46,538 ‫سگ خوب. 324 01:01:04,902 --> 01:01:09,477 ‫حالا گه‌گاه، وقتی تنها در ‫جنگل سرد و زمستانی راه می‌روم، 325 01:01:09,512 --> 01:01:12,551 ‫مثل گذشته‌ها با لوکس گپ می‌زنم. 326 01:01:12,584 --> 01:01:15,223 ‫روحم هم خبر ندارد در حال این کارم... 327 01:01:15,256 --> 01:01:18,395 ‫تا این که چیزی حواسم را می‌دزدد ‫و من ساکت می‌شوم. 328 01:01:19,598 --> 01:01:24,374 ‫سرم را می‌چرخانم و ‫کورسویی از موهای خرمایی به چشمم می‌خورد. 329 01:01:24,407 --> 01:01:29,484 ‫اما مسیر خالیست؛ ‫پر از بوته‌های خشک و سنگ‌های خیس. 330 01:01:39,572 --> 01:01:43,913 ‫تعجب نمی‌کنم که هنوز هم ‫صدای شکستن شاخه‌های خشک... 331 01:01:43,946 --> 01:01:47,085 ‫زیر گام‌های آرام پنجه‌هایش، ‫در گوشم می‌پیچد. 332 01:01:47,111 --> 01:01:51,562 ‫چه جای دیگری روح کوچک سگم ‫پرسه خواهد زد، جز دنبال رد پای من؟ 333 01:01:52,831 --> 01:01:56,839 ‫او روحی صمیمی و مهربان است ‫و من از او نمی‌ترسم. 334 01:01:58,976 --> 01:02:03,051 ‫لوکس... سگ خوب و زیبا. 335 01:02:03,084 --> 01:02:05,757 ‫سگ من، 336 01:02:05,790 --> 01:02:10,567 ‫احتمالاً این بازی ذهن ناتوان من است ‫که صدای پاهای تو را در گوشم... 337 01:02:10,600 --> 01:02:13,022 ‫و تصویر خرمایی‌ات را در چشمانم می‌سازد. 338 01:02:14,671 --> 01:02:18,162 ‫تا زمانی که من زنده‌ام، ‫تو دنبال رد پای من خواهی بود، 339 01:02:18,188 --> 01:02:20,062 ‫عاطِش و مشتاق، 340 01:02:20,088 --> 01:02:24,862 ‫مثل خود من که عاطش و مشتاق ‫به دنبال رد پاهای نامرئیم. 341 01:02:26,832 --> 01:02:30,997 ‫هیچ کداممان به مُسته‌مان نخواهیم رسید. 342 01:03:04,508 --> 01:03:08,114 ‫اولین برف در ۸ آذر باریدن گرفت. 343 01:03:09,050 --> 01:03:12,089 ‫فقط چند روز زمان برد تا زمستان جا خوش کند. 344 01:03:12,691 --> 01:03:14,628 ‫سپس بادِ گرم وزیدن گرفت... 345 01:03:14,662 --> 01:03:17,433 ‫و برفِ نورسیده را ‫از کوه‌ها زبان کشید. 346 01:03:18,536 --> 01:03:20,540 ‫هوا، آزارنده گرم شده بود... 347 01:03:20,574 --> 01:03:24,408 ‫و باد، شب و روز پیرامون کلبه زوزه می‌کشید. 348 01:03:27,546 --> 01:03:29,383 ‫خوب نخوابیدم... 349 01:03:29,557 --> 01:03:34,269 ‫و به نعره‌ گوزن‌های فحل آمده، ‫در ارتفاعات جنگل گوش کشیدم. 350 01:03:34,968 --> 01:03:39,210 ‫هر دو گربه، به درون جنگل ‫مرطوب و گرم رفته بودند. 351 01:03:39,243 --> 01:03:43,230 ‫بیدار و نگرانِ مروارید دراز کشیده بودم. 352 01:03:44,046 --> 01:03:46,317 ‫نعره گوزن‌ها، غمناک به نظر می‌رسید، 353 01:03:46,343 --> 01:03:49,249 ‫تهدیدآمیز و گاهی اوقات هم نومیدانه. 354 01:03:59,183 --> 01:04:02,658 ‫تنها امیدوار بودم که ‫باد زیاد دوام نداشته باشد... 355 01:04:02,691 --> 01:04:05,830 ‫و این که بالاخره زمستان، ‫با خود آرامش و آسودگی بیاورد. 356 01:04:06,732 --> 01:04:09,738 ‫باد، فقط تا سه روز دوام آورد. 357 01:04:09,772 --> 01:04:13,044 ‫دقیقاً به قدری که مروارید را تلف کند. 358 01:04:45,977 --> 01:04:48,181 ‫مروارید را خاک کردم... 359 01:04:48,750 --> 01:04:50,987 ‫و باد در طول شب خفه و آرام شد؛ 360 01:04:51,020 --> 01:04:53,860 ‫چنانکه گویی وظیفه‌اش را به انجام رسانیده. 361 01:04:54,895 --> 01:04:57,232 ‫من مروارید را از یاد نبرده‌ام. 362 01:04:58,101 --> 01:05:02,009 ‫مرگ او اولین فقدانی بود ‫که در جنگل متحمل شدم. 363 01:05:03,980 --> 01:05:08,021 ‫روزی، احتمالاً در اولین زمستان، 364 01:05:08,054 --> 01:05:10,827 ‫روباهی را لب رود دیدم. 365 01:05:10,860 --> 01:05:13,164 ‫تفنگم را همراهم داشتم. 366 01:05:13,198 --> 01:05:14,961 ‫می‌توانستم بزنمش، 367 01:05:15,621 --> 01:05:17,137 ‫اما نزدم. 368 01:05:18,341 --> 01:05:24,229 ‫مروارید مجبور بود صرفاً به این خاطر بمیرد که ‫یکی از اجدادش، گربه آنقره‌ای زیاده‌زادگیری‌شده بود. 369 01:05:24,255 --> 01:05:27,092 ‫از همان اول، سرنوشتش این بود که قربانی باشد. 370 01:05:27,492 --> 01:05:32,136 ‫آیا من هم باید روباه زیبا و زنده ‫را به این خاطر مجازات می‌کردم؟ 371 01:05:32,804 --> 01:05:35,810 ‫مروارید از یک بی‌عدالتی رنج کشیده بود، 372 01:05:35,844 --> 01:05:38,950 ‫اما همان بی‌عدالتی برای ‫قربانیان خودش نیز رخ داده بود. 373 01:05:39,246 --> 01:05:42,846 ‫آیا من هم باید این بی‌عدالتی را ‫به روباه انتقال می‌دادم؟ 374 01:05:44,762 --> 01:05:50,005 ‫تنها مخلوق جنگل که به واقع می‌تواند ‫کار درست یا غلط انجام دهد، منم... 375 01:05:50,774 --> 01:05:53,477 ‫و تنها منم که می‌توانم ترحم ‫و بخشش نشان دهم. 376 01:05:54,080 --> 01:05:58,254 ‫گاهی آرزو می‌کنم که ای کاش ‫بار مسئولیت این تصمیمات بر دوشم نبود. 377 01:05:58,288 --> 01:06:00,292 ‫اما من یک انسانم... 378 01:06:00,325 --> 01:06:03,431 ‫و فقط مثل یک انسان می‌توانم فکر و عمل کنم. 379 01:06:04,100 --> 01:06:07,455 ‫تنها مرگ است که از این بار رهایی‌ام خواهد داد. 380 01:06:07,841 --> 01:06:12,851 ‫وقتی به زمستان فکر می‌کنم، ‫روباه برف‌پوشیده‌ای لب رود می‌بینم. 381 01:06:12,884 --> 01:06:18,529 ‫یک حیوان تنها و بالغ که ‫مسیر مقدرشده‌اش را دنبال می‌کند. 382 01:06:19,163 --> 01:06:23,505 ‫ظاهراً این تجسم، ‫معنای خاصی برایم دارد. 383 01:06:24,140 --> 01:06:27,780 ‫چنانکه گویی نمادِ چیزی دیگر است. 384 01:06:28,181 --> 01:06:31,187 ‫اما نمی‌توانم معنایش را تشخیص دهم. 385 01:06:42,484 --> 01:06:44,922 ‫آره، بلای خودم. 386 01:06:46,234 --> 01:06:48,952 ‫آره، خیلی خوشگلی. 387 01:06:52,229 --> 01:06:55,202 ‫بلا چاق‌تر از قبل شده بود... 388 01:06:55,235 --> 01:06:59,464 ‫ولی هنوز نمی‌دانستم که ‫گوساله‌ای در شکم دارد یا نه. 389 01:07:03,351 --> 01:07:06,157 ‫بعد از تمام چیزهایی که از سر گذراندیم، 390 01:07:06,190 --> 01:07:09,396 ‫بلا به چیزی بیشتر از فقط گاوم تبدیل شده بود. 391 01:07:09,430 --> 01:07:11,902 ‫او خواهری تیره‌بخت و صبور بود... 392 01:07:11,936 --> 01:07:15,612 ‫که با وقار بیشتری نسبت به من ‫بخت و اقبالش را می‌پذیرفت. 393 01:07:16,891 --> 01:07:18,930 ‫♪ اثری از باخ ♪ 394 01:07:20,430 --> 01:07:28,430 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 395 01:09:05,529 --> 01:09:10,338 ‫در شب، صدای در هم شکستن سرما ‫میان چوب‌ها را می‌شنیدم. 396 01:09:11,608 --> 01:09:13,579 ‫هیزم بیشتری گذاشته بودم... 397 01:09:13,612 --> 01:09:17,352 ‫اما داشتم زیر پتو می‌لرزیدم ‫و نمی‌توانستم بخوابم. 398 01:09:18,589 --> 01:09:22,329 ‫گاهی یک هیزم به ترق‌تروق می‌افتاد، ‫بعد ساکت می‌شد. 399 01:09:22,362 --> 01:09:24,634 ‫حال خوشی نداشتم. 400 01:09:25,569 --> 01:09:29,410 ‫می‌دانستم دلیلش این بود که ‫مجبور بودم به کشتن ادامه دهم. 401 01:09:30,245 --> 01:09:35,523 ‫سعی کردم احساس کسی که ممکن است ‫از کشتن لذت ببرد را تصور کنم. 402 01:09:36,457 --> 01:09:38,394 ‫نتوانستم. 403 01:09:39,596 --> 01:09:44,674 ‫موی دست‌هایم سیخ شد و ‫آب دهانم از شدت انزجار خشک. 404 01:09:45,225 --> 01:09:48,465 ‫احتمالاً لازم است که مادرزاد این کاره باشی. 405 01:09:49,250 --> 01:09:53,725 ‫می‌توانستم خودم را به انجامش با سریع‌ترین ‫و بی‌دردترین شکل ممکن قانع کنم، 406 01:09:54,460 --> 01:09:57,432 ‫اما هرگز نمی‌توانستم به این کار عادت کنم. 407 01:09:58,969 --> 01:10:02,777 ‫برای مدت زیادی در تاریکی ‫و صدای ترق‌تروق دراز کشیدم... 408 01:10:03,278 --> 01:10:05,916 ‫و به قلب کوچکی که... 409 01:10:06,751 --> 01:10:11,635 ‫در اتاق بالای سرم به ‫کُپه‌ای از یخ تبدیل می‌شد، فکر کردم. 410 01:10:29,396 --> 01:10:34,874 ‫پس از سرمای طولانی، موجی از ‫هوای گرم و مرطوب وزیدن گرفت. 411 01:10:35,743 --> 01:10:41,454 ‫بلا بی‌قرار شده بود و ‫مجبور بودم روزی ده بار سراغش بروم. 412 01:10:41,988 --> 01:10:45,495 ‫در ۲۳ دی، بلا کمی خونریزی کرد. 413 01:10:45,529 --> 01:10:47,733 ‫بعد از خوراک شبانه‌اش اینطور شد... 414 01:10:47,767 --> 01:10:51,741 ‫و تصمیم گرفتم که شب را در آخور بگذرانم. 415 01:10:55,503 --> 01:10:58,031 ‫یالا بلا! محکم‌تر! 416 01:11:05,259 --> 01:11:06,697 ‫محکم‌تر! 417 01:11:34,021 --> 01:11:36,333 ‫زود باش بلا، یالا! 418 01:11:45,716 --> 01:11:49,189 ‫این اواخر، اتفاقات زیادی افتاده بود. 419 01:11:49,222 --> 01:11:53,932 ‫مروارید مُرده، ‫گوساله‌‌ای به دنیا آمده، 420 01:11:53,965 --> 01:11:55,903 ‫بچه‌گوزن یخ بسته... 421 01:11:55,936 --> 01:11:59,811 ‫و جانوران گوشت‌خوار، زمستان پرباری گذرانده بودند. 422 01:12:01,681 --> 01:12:05,187 ‫خودم هم، هیجانات زیادی را از سر گذرانده بودم... 423 01:12:05,221 --> 01:12:07,793 ‫و اینک خسته و بی‌رمق بودم. 424 01:12:07,827 --> 01:12:12,537 ‫وقتی چشمانم را بستم، ‫کوه‌های برف‌پوشیده را در افق دیدم، 425 01:12:12,570 --> 01:12:18,715 ‫بلورهای سفید برف که در سکوت عظیم ‫و درخشان روی صورتم می‌افتادند. 426 01:12:20,251 --> 01:12:22,390 ‫دیگر نه فکری بود، 427 01:12:22,970 --> 01:12:24,886 ‫نه خاطره‌ای. 428 01:12:25,327 --> 01:12:29,571 ‫تنها روشنایی عظیم و آرام برف. 429 01:12:30,304 --> 01:12:35,515 ‫می‌دانستم که این احساسات می‌توانند ‫برای آدمی تنها، خطرناک باشد... 430 01:12:36,016 --> 01:12:40,133 ‫ولی به هیچ ضرب و زوری ‫نمی‌توانستم برابرشان مقاومت کنم. 431 01:13:24,345 --> 01:13:27,753 ‫لوکس نگذاشت که زیاد آرام و آسوده بمانم. 432 01:13:28,060 --> 01:13:32,837 ‫هِی پیشم می‌آمد و با پوزه‌اش به من می‌زد. 433 01:13:32,863 --> 01:13:38,107 ‫آه‌کشان بلند شدم و ‫کار هر روزه‌ام را از سر گرفتم. 434 01:13:39,877 --> 01:13:45,054 ‫حالا لوکس، دوست و نگهبانم، دیگر وجود ندارد... 435 01:13:45,087 --> 01:13:51,366 ‫و گاهی اوقات میل رفتن به سکوتِ سفید و ‫بی‌درد و حس، بی‌حد و حصر است. 436 01:13:51,901 --> 01:13:54,039 ‫ولی باید از خودم مراقبت کنم... 437 01:13:54,072 --> 01:13:57,211 ‫و بیشتر از پیش به خودم سخت بگیرم. 438 01:14:01,186 --> 01:14:03,959 ‫لوکس، حس ششمم بود. 439 01:14:04,392 --> 01:14:09,402 ‫حالا که او مرده، احساس می‌کنم یک مقطوع‌العضوم. 440 01:14:10,271 --> 01:14:14,412 ‫دلتنگ چیزی که می‌شوم تا همیشه دلتنگش خواهم ماند. 441 01:14:15,281 --> 01:14:20,157 ‫تنها به خاطر این نیست که موقع شکار ‫و دنبال کردن رد حیوانات، دلتنگش می‌شوم... 442 01:14:20,191 --> 01:14:24,767 ‫و یا موقعی که گوزنی زده‌ام و ‫باید ساعت‌ها بکوبم و بالا بیایم. 443 01:14:25,903 --> 01:14:28,273 ‫فقط به این خاطر نیست. 444 01:14:29,442 --> 01:14:36,023 ‫بدترین چیز اینست که بدون لوکس ‫واقعاً احساس می‌کنم تنهایم. 445 01:14:54,894 --> 01:15:00,404 ‫با گذر هر روز، مسئله نقل مکان به چراگاه ‫بیش از پیش ذهنم را به خود مشغول می‌کرد. 446 01:15:00,437 --> 01:15:03,410 ‫کار بسیار دشواری به نظرم می‌آمد، 447 01:15:03,443 --> 01:15:06,349 ‫حتی اگر قصد داشتم فقط ضروریات را با خودم ببرم... 448 01:15:06,383 --> 01:15:10,191 ‫و کاملاً ساده و بدْوی زندگی کنم. 449 01:15:10,558 --> 01:15:15,134 ‫وقتی برای اولین بار چراگاه سرسبز را دیدم ‫و دلم آرام و آسوده شد، 450 01:15:15,489 --> 01:15:19,664 ‫متوجه شدم که از مدت‌ها پیش ‫تصمیم خودم را برای... 451 01:15:19,875 --> 01:15:21,923 ‫نقل مکان کردن گرفته بودم. 452 01:15:22,048 --> 01:15:24,219 ‫در ۶ خرداد... 453 01:15:24,252 --> 01:15:28,027 ‫از کلبه شکاری رهسپار شدم. 454 01:15:36,109 --> 01:15:38,480 ‫مسیر راه وضع خوبی داشت، 455 01:15:38,514 --> 01:15:45,127 ‫اما هنوز چهار ساعت مانده بود تا ‫کاروان عجیبمان به چراگاه برسد. 456 01:15:45,161 --> 01:15:47,131 ‫داشت ظهر می‌شد. 457 01:15:47,165 --> 01:15:49,302 ‫کاملا خسته بودم، 458 01:15:49,335 --> 01:15:54,513 ‫بیشتر به خاطر تنش عصبی ‫تا تقلای جسمانی. 459 01:15:56,650 --> 01:15:58,621 ‫چیز جدیدی داشت آغاز می‌شد. 460 01:15:58,654 --> 01:16:01,093 ‫نمی‌دانستم چه عاقبت و سرانجامی دارد، 461 01:16:01,126 --> 01:16:06,570 ‫اما احساس غربت‌زدگی‌ و نگرانی‌ام نسبت به آینده ‫داشتند کمرنگ‌تر می‌شدند. 462 01:16:08,007 --> 01:16:12,749 ‫کم‌کم متوجه شدم که چراگاه زیبا، ‫عجیب‌وغریب و خطرناک است؛ 463 01:16:12,782 --> 01:16:17,025 ‫و مانند همه‌ چیزهای عجیب‌و‌غریب، ‫لبالب از فریفتگی‌های دوردست. 464 01:16:17,559 --> 01:16:21,832 ‫داشتنِ چشم‌اندازی از محوطه‌ای وسیع ‫که با کوه‌ها و درختان سد نشده باشد، 465 01:16:21,858 --> 01:16:24,405 ‫احساس عجیبی برایم داشت... 466 01:16:24,806 --> 01:16:28,413 ‫و درجا آرامش‌بخش و فارغانه نبود. 467 01:16:28,447 --> 01:16:31,768 ‫چشمانم باید بعد از گذر یک سال در... 468 01:16:31,794 --> 01:16:35,501 ‫دره‌ی گود و تنگ و گرد، عادت می‌کردند. 469 01:16:41,713 --> 01:16:46,189 ‫در تمام مدتی که چراگاه بودم، ‫هیچ یادداشتی ننوشتم. 470 01:16:46,216 --> 01:16:51,059 ‫تقویم را با خودم برده بودم و ‫وظیفه‌شناسانه هر روز را خط می‌زدم، 471 01:16:51,093 --> 01:16:56,136 ‫اما روزهای مهمی مثل ‫«دروی علوفه‌ها» را ثبت نکرده بودم. 472 01:16:56,169 --> 01:17:00,177 ‫با این وجود، خاطرات آن روزها زنده باقی مانده‌اند... 473 01:17:00,211 --> 01:17:03,317 ‫و برایم سخت نیست که درباره‌شان بنویسم. 474 01:17:03,350 --> 01:17:06,489 ‫هرگز بوی خوش تابستان، ‫باد و باران‌... 475 01:17:06,524 --> 01:17:11,567 ‫و شب‌های درخشان از نور ستارگان ‫را فراموش نمی‌کنم. 476 01:17:12,312 --> 01:17:14,413 ‫♪ اثری از باخ ♪ 477 01:19:37,859 --> 01:19:41,567 ‫برای اولین بار در زندگیم آرام بودم، 478 01:19:41,600 --> 01:19:46,510 ‫نه خوشنود و نه خوشحال، بلکه آرام. 479 01:19:46,877 --> 01:19:53,389 ‫انگار دستی بزرگ ساعت درون سرم ‫را از کار انداخته بود. 480 01:20:21,814 --> 01:20:25,120 ‫گاهی اوقات افکارم به هم می‌پیچند... 481 01:20:25,153 --> 01:20:30,096 ‫و چنان است که گویی جنگل، ‫درونم ریشه می‌دواند... 482 01:20:30,130 --> 01:20:35,106 ‫و افکار کهنه و جاویدش را با مغز من می‌اندیشد. 483 01:20:36,275 --> 01:20:41,554 ‫آن روزها، در دومین تابستان، ‫هنوز به این مرحله نرسیده بودم. 484 01:20:41,587 --> 01:20:44,593 ‫هنوز حد و مرزها، سخت و محکم سر جایشان بودند. 485 01:20:45,026 --> 01:20:50,972 ‫وقتی می‌نویسم، برایم سخت است که ‫خودِ گذشته‌ام را از خودِ جدیدم جدا کنم... 486 01:20:51,005 --> 01:20:53,911 ‫و مطمئن نیستم که خود جدیدم هم... 487 01:20:53,944 --> 01:20:58,821 ‫به آرامی در حال بلعیده شدن ‫در یک‌جور «ما»یی بزرگتر نباشد. 488 01:20:58,854 --> 01:21:02,294 ‫ولی همان موقع هم، دگرگونی داشت شروع می‌شد. 489 01:21:04,600 --> 01:21:06,816 ‫همه چیز زیر سر چراگاه بود. 490 01:21:07,872 --> 01:21:11,614 ‫تقریباً ناممکن بود که در سکوت پرسروصدای چمنزار، 491 01:21:11,647 --> 01:21:17,592 ‫زیر آسمان عظیم، خودی منفرد و جدا باقی ماند؛ 492 01:21:17,626 --> 01:21:20,932 ‫حیاتی خوار، کوته‌بینانه و خودباش... 493 01:21:20,965 --> 01:21:25,173 ‫که نخواهد با موجودیتی بزرگتر همگن شود. 494 01:21:26,042 --> 01:21:30,918 ‫روزی منبع بزرگ غرورم، مسبب چنین زندگی‌ای بود، 495 01:21:31,218 --> 01:21:36,195 ‫اما ناگهان در چراگاه، چنین زندگی‌ای ‫به نظرم رقت‌انگیز و پوچ می‌آمد، 496 01:21:37,030 --> 01:21:39,970 ‫یک هیچ پرهیاهو. 497 01:22:12,769 --> 01:22:16,777 ‫در ۲۶ مهر، پس از بازگشتم از چراگاه، 498 01:22:16,810 --> 01:22:19,916 ‫نوشتن یادداشت‌های کوتاهم را از سر گرفتم. 499 01:22:19,950 --> 01:22:23,222 ‫تقریباً در تمام ماه مهر، هوا خوب بود. 500 01:22:23,256 --> 01:22:28,095 ‫حداکثر استفاده را از آب‌و‌هوای خوب بردم و ‫ذخیره چوب‌هایم را دوبرابر کردم. 501 01:22:28,144 --> 01:22:31,194 ‫در روز عید مقدسان، یکهو هوا گرم شد... ‫(۱ نوامبر برابر با ۱۰ آبان) 502 01:22:31,220 --> 01:22:35,182 ‫و می‌دانستم که این تنها ‫می‌تواند نشانه‌ای از زمستان باشد. 503 01:22:41,258 --> 01:22:45,400 ‫در ۲۱ آذر، یادداشتی عجیب پیدا کردم: 504 01:22:46,235 --> 01:22:49,074 ‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.» 505 01:22:49,810 --> 01:22:53,116 ‫یادم نمی‌آید نوشته باشمش. 506 01:22:53,149 --> 01:22:57,224 ‫نمی‌دانم در آن ۲۱ آذر چه اتفاقی افتاده که... 507 01:22:57,257 --> 01:23:03,236 ‫باعث شده زیر «برف نورسیده» و ‫«علوفه دروشده» بنویسم: 508 01:23:03,269 --> 01:23:05,507 ‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.» 509 01:23:06,375 --> 01:23:10,083 ‫آیا آن روزها، زمان مخصوصاً سریعتر می‌گذشت؟ 510 01:23:10,416 --> 01:23:13,991 ‫نه یادم می‌آید و نه توضیحی برایش دارم... 511 01:23:14,024 --> 01:23:16,162 ‫و حقیقت هم ندارد. 512 01:23:16,195 --> 01:23:19,301 ‫زمان فقط برای من به ظاهر زود می‌گذشت. 513 01:23:19,334 --> 01:23:23,543 ‫به نظرم زمان کاملا ساکن می‌ایستد ‫و منم که درونش می‌جنبم؛ 514 01:23:23,577 --> 01:23:28,620 ‫گاهی به آرامی و گاهی با سرعتی سرسام‌آور. 515 01:23:28,653 --> 01:23:34,398 ‫کاری می‌کنم، اتفاقات سریع می‌افتند ‫و زمان را فراموش می‌کنم... 516 01:23:34,431 --> 01:23:38,540 ‫و آن موقع، کاملاً بی‌خبر، ‫باز احاطه‌ام می‌کند. 517 01:23:39,408 --> 01:23:41,378 ‫بالاخره روزی عادت خواهم کرد... 518 01:23:41,412 --> 01:23:45,053 ‫به لاقیدی و حضور مطلقش. 519 01:23:50,430 --> 01:23:54,171 ‫از وقتی لوکس مرده، به وضوح ‫ایستادن زمان را احساس می‌کنم. 520 01:23:54,539 --> 01:23:58,613 ‫سر میز می‌نشینم و زمان ساکن می‌ایستد. 521 01:23:59,181 --> 01:24:03,657 ‫نمی‌توانم ببینمش، ببویمش یا بشنومش، 522 01:24:03,690 --> 01:24:07,064 ‫اما از تمام جهات احاطه‌ام می‌کند. 523 01:24:07,631 --> 01:24:11,405 ‫خاموشی و سکونش هولناک است. 524 01:24:16,516 --> 01:24:20,323 ‫اساساً این افکار، تماماً بی‌معنی و عبثند. 525 01:24:20,724 --> 01:24:23,697 ‫من دلم برای حیوانات و آدم‌ها می‌سوزد، 526 01:24:23,730 --> 01:24:27,304 ‫چرا که بی‌هیچ نظرخواهی و شوری ‫به درون این زندگی پرت شده‌اند. 527 01:24:28,773 --> 01:24:32,080 ‫شاید آدم‌ها بیشتر لایق دلسوزی و ترحمند، 528 01:24:32,114 --> 01:24:38,693 ‫چون درست به قدری از هوش و فراست برخوردارند ‫که در مقابل تسلسُل طبیعی پی‌آمدها ایستادگی کنند. 529 01:24:39,394 --> 01:24:45,206 ‫این، آدم‌ها را بدطینت و مستأصل ‫و نه‌چندان دوست‌داشتنی کرده. 530 01:24:46,408 --> 01:24:50,751 ‫با این حال، زندگی می‌تواند جور دیگری زیسته شود. 531 01:24:51,719 --> 01:24:55,393 ‫هیچ انگیزشی منطقی‌تر از عشق وجود ندارد. 532 01:24:56,062 --> 01:25:00,303 ‫عشق، زندگی را برای عاشق ‫و معشوقش قابل‌تحمل‌تر می‌کند. 533 01:25:00,336 --> 01:25:07,551 ‫ما باید به مرور زمان تشخیص داده باشیم ‫که این تنها شانسمان بوده؛ 534 01:25:07,585 --> 01:25:10,724 ‫تنها شانسمان برای یک زندگی بهتر. 535 01:25:11,859 --> 01:25:18,439 ‫این تنها شانس آدمیزاد، ‫برای لشکری بی‌پایان از مردگان، تا ابد از بین رفته. 536 01:25:19,274 --> 01:25:22,347 ‫مدام به این موضوع فکر می‌کنم. 537 01:25:22,373 --> 01:25:26,618 ‫نمی‌توانم درک کنم که چرا مجبوریم ‫مسیر اشتباه را انتخاب کنیم. 538 01:25:27,257 --> 01:25:30,029 ‫فقط می‌دانم که کار از کار گذشته. 539 01:25:38,880 --> 01:25:42,354 ‫پاییز امسال، سروکله کلاغ سفیدی پیدا شد. 540 01:25:43,923 --> 01:25:46,696 ‫کمی عقبتر از دیگر کلاغ‌ها پرواز می‌کند... 541 01:25:46,729 --> 01:25:51,675 ‫و جداافتاده از سوی همراهانش، ‫تنها روی درختی می‌نشیند. 542 01:25:58,286 --> 01:26:01,659 ‫نمی‌توانم درک کنم که چرا ‫دیگر کلاغ‌ها دوستش ندارند. 543 01:26:01,693 --> 01:26:04,699 ‫به نظر من پرنده‌ای بسیار زیباست، 544 01:26:04,732 --> 01:26:08,206 ‫اما از چشم دیگر پرندگان، زشت و نفرت‌انگیز است. 545 01:26:08,239 --> 01:26:12,382 ‫یک پوچیِ فلاکت‌بار که ‫نباید وجودی داشته باشد، 546 01:26:12,826 --> 01:26:14,919 ‫کلاغی سفید. 547 01:26:16,288 --> 01:26:20,831 ‫آنجا می‌نشیند، تا این که ‫دسته پرندگان از آنجا پر می‌زنند... 548 01:26:20,864 --> 01:26:24,539 ‫و بعد من برایش کمی خوراک می‌برم. 549 01:26:24,572 --> 01:26:27,778 ‫نمی‌تواند بفهمد که چرا طرد شده؛ 550 01:26:27,811 --> 01:26:30,684 ‫این تنها زندگی‌ایست که می‌شناسد. 551 01:26:30,717 --> 01:26:34,762 ‫همیشه یک مطرود خواهد بود ‫و آنقدر تنها... 552 01:26:34,788 --> 01:26:40,303 ‫که از آدم‌ها کمتر از برادران سیاهش می‌ترسد. 553 01:26:41,803 --> 01:26:49,803 سینمافریک در همه پلتفرم ها همراه شما. با اپلیکیشن های اختصاصی ویندوز, اندروید, مک, لینوکس و اندرویدتیوی, دنیایی از فیلم و سریال در دستان شما. 554 01:26:56,302 --> 01:27:01,913 ‫هر روز منتظر کلاغ سفید می‌مانم ‫و سراغش می‌روم... 555 01:27:01,952 --> 01:27:06,616 ‫و او مهرآمیز با چشمانی که ‫به سرخی می‌زنند، نگاهم می‌کند. 556 01:27:06,642 --> 01:27:09,529 ‫کار زیادی برایش از دستم برنمی‌آید. 557 01:27:09,562 --> 01:27:15,272 ‫شاید ته‌مانده غذا‌هایم، زندگی‌ای را ‫درازا می‌بخشند که نباید به درازا کشیده شود. 558 01:27:16,643 --> 01:27:19,549 ‫ولی من می‌خواهم که کلاغ سفید زندگی کند... 559 01:27:19,582 --> 01:27:24,391 ‫و گاهی خیال می‌کنم که ‫کلاغی دیگر در جنگل وجود دارد... 560 01:27:24,424 --> 01:27:27,464 ‫و این که همدیگر را پیدا می‌کنند. 561 01:27:27,497 --> 01:27:31,839 ‫باور ندارم که این اتفاق خواهد افتاد، ‫فقط از ته دل آرزویش را دارم. 562 01:27:39,087 --> 01:27:43,462 ‫به تدریج از قید گذشته‌ام رها... 563 01:27:43,496 --> 01:27:47,003 ‫و به حالتی جدید وارد شدم. 564 01:28:27,951 --> 01:28:32,226 ‫خرداد بود که آب‌وهوا واقعاً بهتر شد. 565 01:28:32,259 --> 01:28:34,832 ‫دو سال در جنگل سپری شده بود. 566 01:28:34,865 --> 01:28:40,476 ‫دیگر به ندرت فکر این که روزی کسی ‫ممکن است پیدایم کند از ذهنم می‌گذشت. 567 01:28:41,613 --> 01:28:44,885 ‫تصمیم گرفتم زودتر ‫به چراگاه رهسپار شوم. 568 01:29:03,590 --> 01:29:08,700 ‫اواخر خرداد بود که توانستم بالاخره به چراگاه عادت کنم، 569 01:29:08,733 --> 01:29:11,673 ‫اما این بار اصلاً مثل سال گذشته نبود. 570 01:29:11,699 --> 01:29:15,974 ‫اولین تابستانم در آنجا ‫دیگر برای همیشه گذشته بود... 571 01:29:16,014 --> 01:29:18,901 ‫و نسخه‌ای ضعیف‌تر و ‫کم‌فروغ‌تر از آن تابستان را نمی‌خواستم، 572 01:29:18,927 --> 01:29:24,266 ‫بنابراین به خودم اجازه ندادم که باری دیگر ‫تسلیم همان افسون قدیمی شوم. 573 01:29:25,365 --> 01:29:28,238 ‫اما چراگاه انجام این کار را برایم سخت نکرد. 574 01:29:28,271 --> 01:29:33,015 ‫پوست درکشیده بود و نمایی ناآشنا ‫پیش رویم گذاشته بود. 575 01:29:34,615 --> 01:29:37,858 ‫اغلب مثل سال پیش، ‫بر نیمکت کنار خانه می‌نشستم... 576 01:29:37,891 --> 01:29:40,631 ‫ و به اطراف چمنزار نگاه می‌کردم. 577 01:29:40,664 --> 01:29:42,768 ‫نسبت به قبل فرقی نکرده بود... 578 01:29:42,801 --> 01:29:45,607 ‫و بویش به همان خوشی بود، 579 01:29:45,641 --> 01:29:49,915 ‫اما دوباره مثل گذشته ازخودبی‌خود نشدم. 580 01:29:55,125 --> 01:29:57,831 ‫دیگر زمان زیادی از خانه دور نمی‌ماندم، 581 01:29:57,865 --> 01:30:02,006 ‫چرا که تابستان گذشته، تکلیفم را ‫با خودم روشن کرده بودم. 582 01:30:02,039 --> 01:30:05,012 ‫دیگر اهمیت نمی‌دادم دیوار تا کجا می‌رفت. 583 01:30:12,059 --> 01:30:17,403 ‫آن تابستان، به کلی فراموش کردم ‫که لوکس یک سگ بود و من یک انسان. 584 01:30:17,436 --> 01:30:22,113 ‫یعنی می‌دانستم ولی ‫معنای خودش را از دست داده بود. 585 01:30:24,483 --> 01:30:27,657 ‫لوکس هم تغییر کرده بود. 586 01:30:28,158 --> 01:30:32,701 ‫حالا آنقدر از توجه من ‫برخوردار بود که آرام‌تر شده بود... 587 01:30:32,735 --> 01:30:38,947 ‫و دائماً از این نمی‌ترسید که اگر برای ‫پنج دقیقه نباشد، من آب بشوم بروم زیر زمین. 588 01:30:40,951 --> 01:30:42,955 ‫حالا که فکرش را می‌کنم، 589 01:30:42,988 --> 01:30:47,965 ‫به گمانم این تنها ترس بزرگ او ‫در زندگی سگی‌اش بود. 590 01:30:47,998 --> 01:30:50,804 ‫ترس رها شدن به حال خود. 591 01:30:52,439 --> 01:30:55,479 ‫من هم خیلی چیزها یاد گرفته بودم. 592 01:30:55,513 --> 01:30:59,120 ‫تقریباً تمام حرکات و ‫صداهایش را می‌فهمیدم. 593 01:31:00,289 --> 01:31:05,165 ‫اینک، بالاخره درک متقابلی در سکوتمان بود. 594 01:33:07,271 --> 01:33:09,990 ‫♪ اثری از باخ ♪ 595 01:36:42,574 --> 01:36:45,144 ‫لوکس را تا کلبه بردم... 596 01:36:46,481 --> 01:36:48,952 ‫و روی نیمکت خواباندمش. 597 01:36:52,527 --> 01:36:56,535 ‫ناگهان کوچک و سبک شده بود. 598 01:36:59,172 --> 01:37:05,586 ‫و بعد، گویی از آن طرف دنیا، ‫نعره کشیدن بلا را شنیدم. 599 01:37:05,953 --> 01:37:08,826 ‫ترسیده و از خود بی‌خود. 600 01:37:09,628 --> 01:37:12,499 ‫سعی کردم آرامَش کنم. 601 01:37:13,836 --> 01:37:16,775 ‫همان موقع بود که یاد آن مرد افتادم. 602 01:37:21,016 --> 01:37:23,889 ‫می‌دانستم باید مرده باشد. 603 01:37:25,024 --> 01:37:28,866 ‫چنان هدف بزرگی بود که ‫امکان نداشت خطا بزنم. 604 01:37:33,909 --> 01:37:36,582 ‫خوشحال بودم که مرده بود، 605 01:37:37,584 --> 01:37:42,092 ‫وگرنه برایم سخت می‌شد که ‫انسانی زخمی را بکشم. 606 01:37:42,125 --> 01:37:45,566 ‫با این وجود، نمی‌توانستم زنده هم بگذارمش. 607 01:37:45,600 --> 01:37:48,872 ‫شاید هم می‌توانستم. نمی‌دانم. 608 01:37:51,912 --> 01:37:55,018 ‫نمی‌خواستم که در چمنزار... 609 01:37:55,051 --> 01:38:00,261 ‫کنار گوساله‌ی مُرده، روی چمن‌های تازه ولش کنم. 610 01:38:00,294 --> 01:38:03,067 ‫پس او را از پاهایش گرفتم... 611 01:38:03,100 --> 01:38:05,806 ‫و تا چشم‌انداز کشاندم. 612 01:38:05,840 --> 01:38:11,150 ‫در آنجا... جایی که سنگ‌ها ‫سرازیر به سراشیبی می‌ریزند... 613 01:38:11,183 --> 01:38:13,120 ‫و رزهای آلپی در خرداد شکوفه می‌دهند، 614 01:38:13,154 --> 01:38:16,026 ‫رهایش کردم تا به پایین بغلتد. 615 01:38:21,738 --> 01:38:25,311 ‫همان شب برای لوکس قبری کندم. 616 01:38:25,813 --> 01:38:29,888 ‫گودال را عمیق کندم و لوکس را درونش خواباندم، 617 01:38:29,921 --> 01:38:34,731 ‫با خاک رویش را پوشاندم و ‫چمن‌ها را رویش پا کوبیدم... 618 01:38:34,764 --> 01:38:37,335 ‫و بعد خیلی خسته بودم، 619 01:38:38,137 --> 01:38:41,043 ‫خسته‌تر از همیشه. 620 01:38:48,419 --> 01:38:50,489 ‫♪ اثری از باخ ♪ 621 01:39:54,623 --> 01:40:00,001 ‫بعد روی نیمکت نشستم و ‫منتظر شب دراز ماندم. 622 01:40:00,034 --> 01:40:03,140 ‫شبی درخشان و پرستاره بود... 623 01:40:03,174 --> 01:40:07,115 ‫و باد از میان صخره‌ها، ‫سوزناک به پایین می‌وزید. 624 01:40:07,148 --> 01:40:12,192 ‫اما من سردتر از باد بودم و ‫سوز و سرما را احساس نکردم. 625 01:40:15,498 --> 01:40:20,274 ‫سپیده‌دم بلند شدم و ‫همراه بلا از چراگاه رفتم. 626 01:40:22,312 --> 01:40:26,486 ‫روز بعد، کارهای همیشگیم را از سر گرفتم. 627 01:40:27,055 --> 01:40:31,463 ‫ماه مهر که آمد، سیب‌زمینی‌ها ‫و محصولات را برداشت کردم. 628 01:40:32,132 --> 01:40:38,010 ‫علف‌ها باید درو می‌شدند، ‫اما آن هم یک هفته بیشتر وقت نبرد... 629 01:40:39,379 --> 01:40:43,320 ‫و عاقبت با جسمی خسته و خرد و خمیر، 630 01:40:43,354 --> 01:40:45,692 ‫دست از فرار بی‌حاصل برداشتم... 631 01:40:45,725 --> 01:40:48,497 ‫و با افکارم رودررو شدم. 632 01:40:52,673 --> 01:40:55,645 ‫هیچ چیز عایدم نشد. 633 01:41:11,176 --> 01:41:15,986 ‫دوست دارم بدانم که چرا ‫آن مرد غریبه حیواناتم را کشت. 634 01:41:16,654 --> 01:41:21,330 ‫هرگز نخواهم فهمید و ‫شاید اینگونه هم بهتر باشد. 635 01:41:24,336 --> 01:41:27,142 ‫حالا دیگر کاملاً آرامم. 636 01:41:27,743 --> 01:41:30,615 ‫می‌توانم کمی دورتر از این را ببینم. 637 01:41:31,150 --> 01:41:34,623 ‫می‌بینم که این هنوز پایان کار نیست. 638 01:41:35,291 --> 01:41:38,164 ‫چرخ روزگار می‌چرخد. 639 01:41:38,197 --> 01:41:42,272 ‫گوساله، مروارید و لوکس، ‫هرگز دوباره وجود نخواهند داشت، 640 01:41:43,407 --> 01:41:48,250 ‫اما چیزی جدید در راه است ‫و نمی‌توانم جلویش را بگیرم. 641 01:41:49,319 --> 01:41:54,763 ‫خاطرات، سوگواری‌ها، ترس و کار پرمشقت، 642 01:41:54,797 --> 01:41:58,370 ‫همه تا زنده‌ام باقی خواهند ماند. 643 01:42:08,290 --> 01:42:12,799 ‫امروز، ۷ اسفند، 644 01:42:12,833 --> 01:42:15,371 ‫گزارشم را پایان می‌دهم. 645 01:42:16,874 --> 01:42:20,348 ‫دیگر یک برگ کاغذ هم باقی نمانده است. 646 01:42:21,851 --> 01:42:24,289 ‫حالا دوروبر ۵ عصر است... 647 01:42:24,322 --> 01:42:28,464 ‫و چنان روشن که می‌توانم ‫بدون چراغ بنویسم. 648 01:42:29,466 --> 01:42:34,577 ‫کلاغ‌ها برخاسته‌اند و با جیغ و واغ‌ ‫بر فراز جنگل چرخ می‌زدند. 649 01:42:35,478 --> 01:42:37,649 ‫وقتی آن‌ها از نظر دور شوند، 650 01:42:37,683 --> 01:42:41,891 ‫به فضای باز خواهم رفت و ‫کلاغ سفید را خوراک خواهم داد. 651 01:42:43,427 --> 01:42:45,732 ‫آنجا منتظرم است. 652 01:42:52,442 --> 01:43:00,769 ‫زیرنویس از مسیح محمودزاده 653 01:43:01,032 --> 01:43:14,854 « سینمافریک - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ CinemaFreak.Net ]